مباني هستي شناختي هويت انسان در حكمت متعاليه

«هويت» يكي از مهمترين كليدواژه‌هاي علوم انساني در دنياي معاصر است كه همچون ساير مفاهيم نظري، برآمده از مباني متافيزيكي بوده و نميتواند از حدود آن مباني، فراتر رود. بررسي اصول حكمت متعاليه بر مبناي توجه به حقيقت وجود و احكام آن، نشان ميدهد كه هويت حقيقي انسان، همان نحوۀ وجود اوست كه بسيط بوده و در عين ثبات شخصيت، سيال و تدريجي است؛ از اينرو، در طول حركت خود، تحولاتي مختلف را تجربه كرده و كمالات علمي و عملي متعددي بدست مي آورد كه باعث ميشود داراي آثار و مراتب گوناگوني باشد، بگونه يي كه از هر مقطع آن، اوصاف و عناوين متفاوتي برداشت ميشود. اين درك از انسان، نه تنها با واقعيتهاي زندگي بشري و فرهنگ ايراني‌ـ‌اسلامي سازگار است، بلكه بسياري از دغدغه ها و چالشهاي علوم جديد در زمينۀ انسان شناسي و بحران هويت را حل ميكند. نوشتار حاضر، مباني هستي‌شناختي حكمت متعاليه در نسبت با هويت انسان، و همچنين آثار آن را بررسي ميكند.