سامانه‌هاي معرفتي وكمربند محافظتي سياست خارجي ايران

افكار خاصيت استراتژيك دارند؛ يعني اگر فكري بتواند شرايط زمانه خود را درك كند و توسط نخبگان با مفاهيم قابل عرضه به اجتماع وارد نبردهاي قدرت شود، مي‌تواند سامانه‌اي معرفتي شكل دهد كه بر واقعيات اثر بگذارد. سياست خارجي اغلب كشورهاي دنيا داراي سامانه‌هاي معرفتي است؛ به اين معنا كه كنش‌هاي سياست خارجي به منطق، سازه و بسته معرفتي‌اي برمي‌گردد كه چندان آشكار نيست. هر سامانه معرفتي داراي مباني، انديشمندان، مكاتب، مفاهيم، كشورهاي حامي، تبعات و در نهايت نتيجه‌اي است كه تحليل آنها به واكاوي و پوشش دادن نقاط ضعف و قوت سياست خارجي كمك مي‌كند. در اين نوشتار با استفاده از چارچوب تئوريكي كه از تلفيق نظريات پارادايم كوهن، كمربندهاي معرفتي لاكاتوش، آپاراتوس آلتوسر و اپيستمه فوكو به دست آمده است سياست خارجي ايران را بررسي مي‌كنيم. پرسش اين است كه سياست خارجي ايران داراي چه سامانه‌هاي معرفتي است و اين سامانه‌ها قصد داشتند و دارند چه كمربندهاي محافظتي اطراف ايران شكل دهند؟ در اين نوشتار پنج سامانه معرفتي شيعي، اسلامي، انقلابي، ملي و مدرن و پست مدرن بررسي خواهند شد و با واكاوي هر يك از آنها مباني، نهادها، تبعات و آسيب شناسي كاربردي سياست خارجي ايران تحليل مي‌شود.