بررسي حقوق جهانگرد در نظام حقوقي اسلام و ايران و مقايسه آن با اسناد بين المللي

پژوهش حاضر در صدد بررسي حقوق جهانگرد در نظام حقوقي اسلام و ايران و مقايسه آن با اسناد بين المللي است. از اين منظر پس از بسط فضاي مفهومي موضوع، به بررسي حقوق جهانگرد خواهد پرداخت. در اين پژوهش، روش تحقيق، توصيفي-تحليلي و روش گردآوري اطلاعات، كتابخانه‌اي مي‌باشد آنچه ضرورت و اهميت اين مقاله را نشان مي‌دهد اين است كه ايران عليرغم پتانسيل‌هاي بالاي جذب توريسم نتوانسته در اين زمينه موفق عمل كند و بخش مهمي از اين موضوع به ضعف قوانين و حقوق جهانگردي در ايران بر‌مي‌گردد كه بسيار كلي، مبهم، فاقد ضمانت اجرايي بالا و برخورداري از عدم تخصص هستند. در ادامه اين سوال مطرح است چه حقوقي را مي توان براي جهانگرد در نظام حقوقي اسلام و ايران را برشمرد؟ يافته‌هاي پژوهش حاكي از آن است كه، آزادي عقيده و مدارا ، حفاظت از جان، مال و اموال، حق امنيت، مصونيت از ظلم و ستم از جمله حقوق مشترك جهانكرد در دو نظام حقوق ايران و اسلام مي باشند. نتيجه بدست آمده در اين مقاله اين است كه اولا، در مقايسه حقوق جهانگرد تفاوت چنداني ميان فقه اسلامي و قانون موضوعه ايران وجود ندارد اما در حوزه تعيين مصاديق حقوق جهانگرد، حقوق ايران از فقه اسلامي تاثير پذيرفته است. ثانيا، در مقايسه با اسناد بين‌المللي، موانع حقوقي بسياري از جمله برداشت نادرست از قانون اساسي، عدم تضمين‌هاي لازم به جهانگرد و عدم استاندارد سازي قوانين با ساختارهاي بين‌المللي در قوانين موضوعه ايران ديده مي شود.