مشكلات علمي در ايران (بررسي موردي جامعه‌ شناسي سياسي و علوم سياسي ايران)

اين مقاله تلاش دارد تا رساله - كتاب‌هاي منتشره در ايران در حوزه جامعه‌ شناسي سياسي و علوم سياسي را نقد و ارزيابي نمايد. روش اين مقاله مروري و انتقادي است كه مرحله مقدماتي در كارهاي فراتحليل است. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد مهم‌ترين آسيب‌هاي پژوهشي در جامعه‌شناسي سياسي و علوم سياسي ايران به‌قرار زير است: برقراري نادرست روابط علي بين متغيرها، نداشتن مسئله به‌عنوان معما و خَلط بين مسئله و سؤال، شيفتگي بيش‌ازحد محقق به نظريه‌ها و عدم ارائه مكانيسم‌هاي علي، استفاده ناشايست از برقراري روابط علي در تحقيقات. تحقيق نشان داد كه گسستگي زماني بين دوره‌هاي تحصيلي ارشد و دكترا، گسستگي بين مقاله‌ها منتشرشده و گسستگي دانشگاهي ارشد و دكتراي، نوع دانشگاه و رشته تحصيلي محققان بر معايب تحقيق تأثير دارد. نويسنده مقاله بر اين باور است به‌كارگيري راهبردهاي زير آسيب‌هاي تحقيق را كاهش و وضعيت تحقيقات را بهتر از پيش شكل مي‌دهد. 1. برجسته‌سازي ناهماهنگي، ناسازگاري، تناقض و معما در بخش بيان مسئله،2. فراخواني و بازخواني سابقه تحقيق در بخش بيان مسئله، يافته‌هاي تحقيق و كل تحقيق. باوجوداين، كمينه كردن سابقه تحقيق مي‌تواند پژوهش را پربارتر سازد، 3. كمينه‌سازي مباحث نظري تحقيق، 4. ارائه استدلال، حجت‌آوري و ارائه مكانيسم‌هاي علي براي برقرار ارتباط علي و 5. نقد و حذف روابط علي معيوب.