كاربرد شاخص‌هاي توپوگرافي و طيفي در تعيين نواحي مديريتي در مزارع كشت گندم ديم، قزوين

مديريت پايدار خاك با درك صحيح از ويژگي‌هاي خاك به حفظ حاصلخيزي و جلوگيري از تخريب آن كمك مي‌كند. اين تحقيق به منظور ارزيابي پتانسيل استفاده از مناطق مديريت خاك (MZs) به عنوان روشي كارآمد براي بهبود بهره وري كشت گندم انجام شد. بر‌اين‌اساس تعداد 140 نمونه خاك از مزارع گندم ديم برداشت شد. از ويژگي‌هاي خاكي به همراه ويژگي‌ها و شاخص‌هاي توپوگرافي و طيفي جهت تعيين MZs استفاده گرديد. ويژگي‌هاي توپوگرافي مورد استفاده در اين مطالعه با استفاده از نرم‌افزار7.8.2 SAGA و نقشه DEM منطقه مورد مطالعه استخراج گرديد. تهيه نقشه ويژگي‌ها، انتخاب ويژگي هاي بهينه با استفاده از آناليز مولفه‌هاي اصلي (PCA)، تقسيم‌بندي مزرعه بر‌پايه ويژگي‌هاي منطقه‌اي و توپوگرافي بهينه با استفاده از الگوريتم‌هاي خوشه‌اي در تركيب با زمين‌آمار، مراحل ايجاد MZs در اين مطالعه بودند. شاخص عملكرد فازي (FPI) و آنتروپي طبقه‌بندي نرمال‌شده (NCE) جهت ارزيابي تعداد بهينه MZs بررسي گرديد. تجزيه و تحليل نيم‌تغيير‌نما، الگوي توزيع مكاني متنوع با وابستگي مكاني متوسط تا قوي را براي اكثر ويژگي‌ها در منطقه مطالعاتي نشان داد. در نهايت شش PC با مقادير ويژه بيشتر از 1 با مجموع 76/3 درصد از واريانس كل براي تجزيه و تحليل بيشتر مورد استفاده قرار گرفتند. بر‌اساس حداقل مقدار FPI و NCE، شش ناحيه مديريتي شناسايي شد. نتايج مقايسه ميانگين‌ها نشان‌دهنده تفاوت در ويژگي‌ها در MZs است. اين مطالعه نشان داد كه تعيين MZs  بر اساس تغييرات مكاني ويژگي‌هاي توپوگرافي منطقه مي‌تواند به طور موثري در شناسايي منابع اصلي تغييرپذيري عملكرد محصول و مديريت خاك براي به حداكثر رساندن توليد محصول استفاده شود.