«درام» در برگزيده‌اي از پوسترهاي سينماي ايران؛ مطالعه‌اي در چهارچوب روايت‌شناسي ساختارگرا

باوجود گسترش رسانه هاي ويدئويي و شبكه هاي مجازي باقابليت اشتراك گذاري آثار ويدئويي، پوستر هنوز يكي از اولين و مهم‌ترين عناصر اطلاع رسان در مورد يك اثر سينمايي است. اجزاي متنوع پوسترهاي سينمايي به‌راحتي مي توانند عناصر مهمي از داستان، شخصيت‌ها، ژانر و بسياري از اجزاي دراماتيك ديگر فيلم را به مخاطب منتقل كنند و به اولين عنصر روايي و دراماتيك فيلم تبديل شوند. ازآنجاكه جستجوي درام و روايت در هنرهاي دوبعدي مانند پوستر از طريق خوانش هاي بينامتني امكان پذير است، با شناخت مفاهيم لايه هاي روايي در نظريات ژرار ژنت و همچنين آشنايي با ويژگي هاي روايت سينمايي در نظريات افرادي مانند سيمور چتمن، مي توان ميان روايت دراماتيك در فيلم و پوستر ارتباط برقرار كرد و از اين طريق راهكاري عملي براي خلق پوسترهاي دراماتيك و روايي عرضه كرد. در اين پژوهش، پس از معرفي درام و اجزاي سازنده آن، عناصر دراماتيك موجود در پوسترهاي برگزيدۀ سينماي ايران در دهه هاي 40 و 50 بر اساس نظريات ژنت و چتمن مورد تحليل قرار گرفته‌اند. بر اساس يافته ها، مي توان گفت كه درام در پوسترهاي دهه هاي 40 و 50 سينماي ايران در سه سطح خود را نشان مي دهند: در سطح اول ژانر و موضوع (تم)، در سطح دوم شخصيت ها و روابط ميان آن‌ها و در سطح آخر پيرنگ درام با به تصوير كشيدن كنش دراماتيك به مخاطب منتقل مي شود.