پويايي هاي احساس تعلق دانشجويان به دانشگاه: يك مطالعه پديدارشناختي

هدف پژوهش حاضر بررسي تجارب زيسته احساس تعلق دانشجويان به دانشگاه بود. براي دستيابي به اين هدف از رويكرد كيفي و روش پديدارشناسي توصيفي استفاده شد. شركت‌كنندگان پژوهش شامل 19 نفر از دانشجويان دانشگاه‌هاي فردوسي مشهد و بيرجند در سال تحصيلي 1398-1399 بود كه با روش نمونه‌گيري هدفمند و با توجه به اصل اشباع انتخاب شدند و با مصاحبه نيمه‌ساختاريافته مورد مطالعه قرار گرفتند. تحليل داده‌ها با روش استويك-كولايزي-كين انجام شد. نتايج منجر به توليد 5 مضمون اصلي، 14 مضمون فرعي و 50 واحد معنايي گرديد. تحليل مصاحبه‌ها پنج مضمون اصلي شامل ادراك از جو دانشگاه (محيط حامي خودمختاري، نگرش به دانشگاه، امكانات)، تعامل با استادان (تأكيد بر رشد علمي، رعايت احترام، صميميت، همدلي و حمايت)، تعامل با همسالان (نزديكي رابطه، الگوپذيري)، مشاركت اجتماعي (فعاليت‌هاي فوق‌ برنامه و عضويت ادراك‌شده) و عوامل درون‌فردي (باورهاي خودكارآمدي و درگيري تحصيلي) را نشان داد. نتايج به دست آمده حاكي از اين بود كه تجربه‌هاي مثبت و منفي دانشجويان در خصوص احساس تعلق به دانشگاه، تحت تأثير تركيبي از عوامل درون‌فردي، بين فردي و بافتي است كه نقش عمده‌اي در زندگي دانشگاهي آنان ايفا مي‌كند.