طراحي بسته آموزش گروهي سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق و امكان سنجي آن بر بهبود دشواري در تنطيم هيجان زنان مطلقه

پژوهش حاضر با هدف طراحي بسته آموزش گروهي سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق و امكان سنجي آن بر بهبود دشواري در تنطيم هيجان زنان مطلقه انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون - پس آزمون با گروه كنترل و پيگيري سه ماهه بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل تمامي زنان مطلقه شهرستان سنندج در سال 1401-1400 بودند كه با استفاده از نمونه‌گيري در دسترس 40 نفر انتخاب شده و به صورت گمارش تصادفي در 2 گروه آزمايش و كنترل (هر گروه 20 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش تحت بسته آموزش گروهي سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق به مدت 10 جلسه 75 دقيقه‌اي (هفته‌اي 2 جلسه) قرار گرفتند و گروه گواه هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزار اندازه‌گيري در اين پژوهش پرسشنامه دشواري تنظيم هيجان گراتز و روئمر (2004، DERS) بود. تجزيه و تحليل داده‌هاي آماري با استفاده از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر صورت گرفت. يافته‌ها نشان داد كه تفاوت معناداري بين پس آزمون گروه آزمايش و گواه در دشواري در تنظيم هيجان زنان مطلقه وجود دارد (p=0.01) و نتايج حاكي از ماندگاري بسته آموزشي در دوره پيگيري بود (p=0.01). بر اساس نتايج پژوهش مي‌توان گفت بسته آموزشي سازش يافتگي زنان بعد از رويداد طلاق روش مداخله‌اي مناسبي براي بهبود دشواري در تنظيم هيجان زنان مطلقه است.