اثربخشي رويكرد هيجان‌مدار بر تحمل پريشاني و تنظيم شناختي هيجان در زنان متأهل

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي رويكرد هيجان‌مدار بر تحمل پريشاني و تنظيم شناختي هيجان در زنان متأهل بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه گواه با دوره پيگيري يك‌ماهه بود. جامعه‌آماري شامل تمامي زنان متأهل كه از نيمه اول خرداد تا پايان مرداد ماه سال 1401 به مراكز سلامت و بهداشت شهر كرج  مراجعه كرده بودند؛ كه 35 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به شيوه تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه قرار گرفتند. گروه آزمايش به مدت 10جلسه (60-70دقيقه‌اي) تحت آموزش رويكرد هيجان‌مدار قرار گرفتند، در حالي كه گروه گواه آموزش و مداخله‌اي دريافت نكردند. از مقياس تحمل پريشاني (DTS، سيمونز و گاهر، 2005) و پرسشنامه راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان (CERQ، گارنفسكي و همكاران، 2006) به منظور گردآوري اطلاعات استفاده شد. از آزمون تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر جهت تحليل داده‌ها استفاده شد. يافته‌ها نشان داد رويكرد هيجان‌مدار در افزايش تحمل پريشاني در مراحل پس‌آزمون و پيگيري مؤثر بود (p 0.001). همچنين رويكرد هيجان‌مدار در افزايش و بهبود تنظيم هيجان سازش يافته و كاهش تنظيم هيجان سازش نايافته در مراحل پس‌آزمون و پيگيري مؤثر بود (p 0.001). با توجه به يافته‌ها مي‌توان بيان كرد كه اثربخشي رويكرد هيجان‌مدار در افزايش تحمل پريشاني و بهبود تنظيم شناختي هيجان (افزايش تنظيم هيجان سازش يافته و كاهش تنظيم هيجان سازش نايافته) مؤثر بوده است.