پيش بيني اضطراب كروناي پرستاران بر اساس رفتار خودمراقبتي، فرسودگي شغلي و ناگويي هيجاني

هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني اضطراب كروناي پرستاران بر اساس رفتار خودمراقبتي، فرسودگي شغلي و ناگويي هيجاني بود. اين پژوهش به روش توصيفي- همبستگي انجام شد. جامعه آماري شامل تمامي پرستاران شاغل در بيمارستان آريا شهر رشت در سال 1401 به تعداد 190 نفر بود كه تعداد 123 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌هاي مورد نياز از پرسشنامه‌هاي خودمراقبتي (SCQ) هان و همكاران (2014)، فرسودگي شغلي (JBQ) ماسلاچ و جكسون (1996)، ناگويي هيجاني (AQ) بگبي و همكاران (1994) و اضطراب كرونا (CAQ) عليپور و همكاران (1398) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از روش‌هاي همبستگي پيرسون و رگرسيون همزمان مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. نتايج نشان داد كه بين فرسودگي شغلي و ناگويي هيجاني با اضطراب كروناي پرستاران رابطه معناداري وجود دارد (0.05 P)، اما بين رفتار خودمراقبتي با اضطراب كرونا رابطه معناداري مشاهده نشد (0.05 P). اين متغيرها در مجموع 6.67 درصد از واريانس اضطراب كرونا را تبيين كردند. با توجه به يافته‌هاي پژوهش مي‌توان نتيجه گرفت كه متغيرهاي فرسودگي شغلي و ناگويي هيجاني پيش‌بين مناسبي براي كاهش اضطراب پرستارن در ايام كرونا مي‌باشد.