نقش ميانجي سلامت روان در رابطه با خستگي ذهني و خود فريبي با تمايل به طلاق

هدف پژوهش حاضر تعيين  نقش ميانجي سلامت روان در رابطه خستگي ذهني و خودفريبي با تمايل به طلاق بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان متأهل شهر كرمان در سال تحصيلي 1400-1399 بود كه از بين آن‌ها تعداد 300 نفر به روش نمونه‌گيري در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند. ابزارهاي پژوهش شامل مقياس تمايل به طلاق (TDS) روزلت و همكاران (1986)، مقياس دلزدگي زناشويي (CBM) پاينز (1996)، مقياس سلامت روان (MHI-28) بشارت (1388) و مقياس خودفريبي (SDQ-12) سيرونت و همكاران (2019) بود. براي تجزيه ‌و تحليل داده‌ها از آزمون همبستگي پيرسون و تحليل معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد كه مدل از برازش خوبي برخوردار بوده و بين خودفريبي، خستگي ذهني و سلامت روان با تمايل به طلاق رابطه معني‌دار وجود دارد (05/ P) و علاوه بر اين مشخص شد كه خستگي ذهني و خودفريبي با ميانجيگري سلامت روان اثر غيرمستقيم منفي و معني‌داري (01/ P) بر تمايل به طلاق دانشجويان متأهل دارد. بر اساس اين يافته‌هاي مي‌توان نتيجه گرفت كه خودفريبي و خستگي ذهني به شيوه‌هاي مستقيم و غيرمستقيم، تمايل به طلاق را در دانشجويان متأهل تحت تأثير قرار مي‌دهند و نقش اساسي در تمايل به طلاق ايفا مي‌كنند.