پيش بيني تعهد زناشويي بر اساس الگوهاي ارتباطي و جو عاطفي خانواده مبدأ با ميانجي‌گري بلوغ عاطفي

هدف پژوهش حاضر پيش‌بيني تعهد زناشويي بر اساس الگوهاي ارتباطي و جو عاطفي خانواده مبدأ با ميانجي‌گري بلوغ عاطفي بود. روش پژوهش توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري اين پژوهش را زنان و مردان متأهل شهر تهران در سال 1401 تشكيل دادند. تعداد  افراد نمونه 339 نفر بودند كه به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. ابزارهاي مورداستفاده، پرسشنامه‌هاي تعهد زناشويي (DCI) آدامز و جونز (1997)، بلوغ عاطفي (EMS) سينگ و بهارگاوا (1990)، الگوهاي ارتباطي خانواده (RFCP) كوئرنر و فيتزپاتريك (2004) و جو عاطفي خانواده (FEAQ) هيل برن (1964) بود. تجزيه‌وتحليل داده‌ها به روش معادلات ساختاري انجام گرفت. يافته‌ها نشان داد كه مدل آزمون شده از برازش مطلوبي برخوردار است. اثر مستقيم الگوي ارتباطي گفت‌وشنود، همنوايي (0.05 P) و جو عاطفي خانواده مبدأ (0.001 P) بر تعهد زناشويي معني‌دار بود. همچنين در رابطه‌ي بين الگوي ارتباطي همنوايي و جو عاطفي خانواده مبدأ با تعهد زناشويي، بلوغ عاطفي نقش ميانجي را به ترتيب در سطوح معنادري 0.001 داشت. بنابراين، با توجه به رابطه معني‌دار الگوهاي ارتباطي و جو عاطفي خانواده با تعهد زناشويي و همين‌طور نقش ميانجي و اثرگذار بلوغ عاطفي، درمانگران و مشاوران خانواده مي‌توانند در مسير بهبود الگوهاي ارتباطي خانواده‌ها و همين‌طور اصلاح جو عاطفي خانواده‌هاي مبدأ در راستاي افزايش سطح بلوغ عاطفي مناسب فرزندان حركت كنند.