اثربخشي واقعيت‌درماني آنلاين بر رشد پس از سانحه و پريشاني روان‌شناختي در افراد سوگ‌ديده در دوره كرونا

هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي واقعيت‌درماني بر رشد پس از سانحه و پريشاني روان‌شناختي در افراد سوگ‌ديده در دوره كرونا بود. روش پژوهش نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري در اين پژوهش كليه افرادي بود كه در سال 1400 حداقل يكي از اعضاي خانواده خود را بر اثر بيماري كوويد-19 در شهر تهران از دست داده‌اند. كه از بين آنان تعداد 24 نفر، 12 نفر در گروه گواه و 12 در گروه آزمايش از طريق روش ‌نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه جايگذاري شدند. جهت جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي ويژگي‏هاي جمعيت‌شناختي پرسشنامه رشد پس از سانحه كالهون و تدسچي (1996، PTGI)، پريشاني روان‌شناختي كسلر و همكاران (2002، k-10)، و پروتكل واقعيت‌درماني گلاسر (2010) طي 8 جلسه 90 دقيقه‌اي به صورت آنلاين استفاده شد. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها از آزمون كوواريانس چندمتغيره (مانكوا) استفاده شد. يافته‌هاي پژوهش نشان داد كه با كنترل اثر پيش‌آزمون بين ميانگين پس‌آزمون رشد پس از سانحه و پريشاني روان‌شناختي در دو گروه آزمايش و گواه تفاوت معناداري در سطح 0.05 وجود داشت. درنتيجه، واقعيت‌درماني مي‌تواند به‌عنوان يك مداخله مؤثر براي سوگ‌ديدگان دوره كرونا مورد توجه قرار داده شود.