مطالعه چهار روش مختلف استخراج پروتئين از موكوس پوست گاو ماهي ميموني درياي خزر (Neogobius fluviatilis Pallas, 1814) به ‌منظور غربالگري از طريق سنجش زيستي

استخراج پروتئين از موكوس پوست ماهي‌ها با هدف غربالگري مبتني بر سنجش زيستي بسيار چالشي و متغير است. در اين مطالعه، چهار روش مختلف استخراج و تغليظ پروتئين شامل استخراج فاز جامد (SPE)، استون، تري كلرو استيك اسيد-استون و متانول با هدف بررسي كارايي آنها در الترافيلتراسيون و گرفتن قله‌‌هاي (peaks) مناسب در كروماتوگرافي مايع با عملكرد بالا (HPLC) جهت سنجش فعاليت زيستي مورد مقايسه قرار گرفتند. داده‌هاي ارائه شده نشان مي‌دهد كه روش استخراج فاز جامد نسبت به سه روش مورد آزمايش ديگر بر حسب كميت (ميزان پروتئين تام) و كيفيت (پروفايل پروتئيني مشاهده شده در SDS – PAGE) پروتئين‌هاي موكوس پوست گاو ماهي، برتري دارد. از سوي ديگر، به علت ماهيت هيدروفوبي موكوس اپيدرمي، سه روش استخراج با استون، متانول و تري كلرو استيك اسيد/استون منجر به تجمع غير قابل برگشت پروتئين‌ها گرديد كه الترافيلتراسيون، HPLC و به تبع آن سنجش فعاليت زيستي را غير ممكن مي‌سازد. در اين مطالعه، بالاترين ميزان پروتئين (4.676 ميكروگرم بر ميلي‌ليتر) (0.01 p) و بهترين پروفايل پروتئيني (13باند) مربوط به استخراج فاز جامد بود. همچنين اين روش به ‌طور هم‌زمان منجر به استخراج، تغليظ و تخليص (پاكسازي) اوليه نمونه‌ها و در نتيجه، افزايش كارايي الترافيلتراسيون و HPLC مي‌گردد. بنابراين، براي جداسازي پروتئين‌ها و پپتيدهاي فعال از نمونه‌هاي پيچيده زيستي مختلف (موكوس پوست ماهيان)، مناسب است.