اثر بخشي هيپنوتراپي شناختي رفتاري بر تحمل پريشاني و پرخاشگري در زنان مبتلا به اختلال ملال پيش از قاعدگي

هدف: پژوهش حاضر، با هدف اثر بخشي هيپنوتراپي شناختي رفتاري بر تحمل پريشاني و پرخاشگري در زنان مبتلا به اختلال ملال پيش از قاعدگي انجام شده است. روش پژوهش: مطالعه حاضر از نوع نيمه آزمايشي كه در آن از طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل با سنجش در خط پايه پس از مداخله و پيگيري 3 ماهه با گروه كنترل انجام گرفت. تعداد 30نفر از زنان 25 تا 40 ساله داراي تشخيص اختلال ملال پيش از قاعدگي مراجعه كننده به مراكز مشاوره روانشناختي شهر ساري در سال 1399 بودند انتخاب و به طور تصادفي به گروه آزمايش (هيپنوتراپي شناختي رفتاري n=15 ) و (كنترلn=15) گماشته شدند. كليه شركت كنندگان پرسشنامه هاي دموگرافيك، تحمل پريشاني سيمونز و گاهر (2005) و پرخاشگري باس و پري (1992)، را در سه مرحله تكميل كردند. جلسات مداخلات با رعايت پروتكل هاي بهداشتي به صورت حضوري انجام شد. فرضيه‌هاي مربوط به اثربخشي مداخله پژوهش با استفاده از تحليل كوواريانس چندمتغيري و آزمون تعقيبي لامتريكس و با استفاده از نرم‌افزار SPSS 19 تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج پژوهش حاضر نشان داد ميانگين متغير تحمل پريشاني و پرخاشگري در مرحله پيش آزمون بين دو گروه تفاوت معني داري وجود ندارد كه نشانگر همگن بودن دو گروه پژوهش در مرحله پيش آزمون است، اما تفاوت بين دو گروه در مراحل پس آزمون و پيگيري تفاوت معني داري بود كه مي‌تواند حاكي از اثربخشي مداخله بر متغيرهاي ذكر شده و نيز پايداري اثربخشي در مرحله پيگيري بوده است. نتيجه‌گيري: با توجه به اثر بخشي هيپنوتراپي شناختي رفتاري اين درمان در اولويت درماني قرار داده شود.