مقايسه اثربخشي واقعيت درماني گروهي و درمان شناختي رفتاري گروهي بر افسردگي و سازگاري زنان پس از عمل سقط جنين

هدف: اين پژوهش با هدف مقايسه اثربخشي واقعيت درماني گروهي و درمان شناختي رفتاري گروهي بر افسردگي و سازگاري زنان پس از عمل سقط جنين اجرا گرديد. روش پژوهش‌: روش اين پژوهش، نيمه آزمايشي از نوع پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري با گروه گواه بود. جامعه آماري در اين پژوهش شامل زنان پس از عمل سقط جنين مراجعه كننده به پزشك زنان، در يكي از كلينيك‌هاي زنان و زايمان در شهرك غرب تهران بودند كه پس از تشخيص (دريافت استعلام درمان)؛ با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس به تعداد 45 نفر انتخاب شدند و با استفاده از روش كاملاً تصادفي در 3 گروه 15 نفرِ تقسيم و در 3 گروه آزمايش اول (15)، آزمايش دوم (15) و گواه (15) جايگزين شدند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها پرسشنامه‌هاي افسردگي و سازگاري بود كه توسط زنان تكميل شد. مداخله‌هاي آموزشي با اهداف از پيش تعيين‌شده براي زنان به اجرا گذاشته شد و 50 روز بعد پرسشنامه‌ها مجدداً اجرا و تكميل و تحليل داده‌ها انجام شد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و نرم‌افزار spss استفاده شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد بين دو گروه درمان شناختي رفتاري و واقعيت درماني از نظر اثربخشي بر افسردگي تفاوت معناداري وجود دارد (0/05 P). ميانگين نمرات تمامي مؤلفه‌هاي سازگاري در هر دو گروه آزمايش از گروه گواه به‌طور معناداري بيشتر شده است (0/05 P). همچنين بين دو گروه آزمايشي درمان شناختي رفتاري و واقعيت درماني گروهي ازنظر اثربخشي بر سازگاري در تمامي مؤلفه‌ها به‌جز مؤلفه سازگاري در خانه تفاوت معناداري وجود داشت. نتيجه‌گيري: اين مطالعه نشان داد كه روش درمان شناختي رفتاري نسبت به واقعيت درماني تأثير بهتري بر افسردگي و سازگاري داشته و باعث بهبود بهتري در آنان شده است.