اثربخشي مدل مك مستر بر اضطراب و خودكنترلي زنان در آستانه طلاق

هدف: هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي مدل مك مستر بر اضطراب و خودكنترلي زنان در آستانه طلاق بود. روش: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه كنترل و پيگيري دو ماهه بود؛ و جامعه آماري پژوهش حاضر زنان مراجعه‌كننده به مراكز مشاوره منطقه 6 تهران در سال 1399 بود كه پس از غربالگري با پرسشنامه اضطراب زانك (1971) 30 زن به شيوه در دسترس انتخاب و در گروه آزمايشي مدل مك‌مستر (15 زن) و گروه گواه (15 نفر) به صورت تصادفي جايگزين شدند. گروه آزمايش به مدت هشت جلسه 90 دقيقه‌اي تحت مداخله مدل مك‌مستر (2007) قرار گرفتند و گروه گواه هيچ مداخله‌اي را دريافت نكردند. ابزارهاي پژوهش پرسشنامه اضطراب زانك (1971) و خودكنترلي تانجي، بامستر و بونه (2004) بود و داده‌ها با استفاده از تحليل واريانس مختلط اندازه‌هاي مكرر تجزيه و تحليل شد. يافته‌ها: نتايج حاكي از تأثير مداخله مدل مك‌مستر بر نمره اضطراب (F = 5.25, P = 0.030) و خودكنترلي (F = 8.56, P = 0.007) و پايداري اين تأثير در مرحله پيگيري بود. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش شواهدي را پيشنهاد مي‌كند مدل مك‌مستر براي افزايش خودكنترلي و همچنين كاهش اضطراب در زنان در آستانه طلاق روش مناسبي است.