رابطۀ علّي افسردگي با كيفيت زندگي مرتبط با سلامت با ميانجي گري زنجيري خستگي مزمن و تبعيت از درمان در زنان مبتلا به سرطان رحم

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسي رابطۀ علّي افسردگي با كيفيت زندگي مرتبط با سلامت با ميانجي گري زنجيري خستگي مزمن و تبعيت از درمان در زنان مبتلا به سرطان رحم بود. روش پژوهش: در اين مطالعه توصيفي همبستگي، جامعه آماري را كليه زنان مبتلا به سرطان رحم شهر مشهد در سال 1400 تشكيل دادند كه به روش نمونه‌گيري هدفمند تعداد 261 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش عبارت از پرسشنامه‌هاي كيفيت زندگي مرتبط با سلامت وبر (1992)، افسردگي بك (1996)، خستگي مزمن چالدر و همكاران (1993) و تبعيت از درمان سيدفاطمي، رفيعي، حاجي زاده و مدانلو (۱۳۹۷) بودند. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و مدل تحليل مسير با كمك نرم افزار SPSS 27 و AMOS 25 تحليل شد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد رابطه بين افسردگي با كيفيت زندگي مرتبط با سلامت؛ بين افسردگي با خستگي مزمن؛ بين خستگي مزمن با تبعيت از درمان؛ بين تبعيت از درمان با كيفيت زندگي مرتبط با سلامت رابطه معنادار وجود داشت (p 0.01)؛ همچنين، مسير غيرمستقيم افسردگي با كيفيت زندگي مرتبط با سلامت با نقش ميانجي گري زنجيري خستگي مزمن و تبعيت از درمان معنادار شدند (p 0.01). نتيجه گيري: بر اساس نتايج اين پژوهش، الگوي پيشنهادي از برازش مطلوبي برخوردار بود و گام مهمي در جهت شناخت عوامل مؤثر بر كيفيت زندگي مرتبط با سلامت زنان مبتلا به سرطان رحم محسوب مي‌شود.