پيش بيني تاب آوري خانواده مبتني برالگوهاي ارتباطي خانواده و تعهد زناشويي با ميانجيگري تمايزيافتگي

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين تعهّد زناشويي و الگوهاي ارتباطي خانواده با تاب آوري خانواده با ميانجيگري تمايز يافتگي خود شكل گرفت. روش پژوهش: پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي است؛ بدين منظوراز جامعه آماري زنان و مردان متآهل شهرتكاب( از استان آذربايجان غربي) نمونه اي باروش نمونه گيري در دسترس به حجم 296 نفر انتخاب شدند. در اين پژوهش به منظور جمع آوري داده ها از پرسشنامه تاب آوري خانواده مك كوبين و همكاران ( 1986 )، پرسشنامه الگوهاي ارتباطي خانواده كوئرنر و فيتز پاتريك (2002)، پرسشنامه تعهّد زناشويي استانلي و ماركمن (1992)، پرسشنامه تمايز يافتگي خود دريك (2011) استفاده شد. داده هاي حاصل از پژوهش با نرم افزار SPSS 23 و AMOS 23 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته ها: نتايج نشان دادند بين تمايز يافتگي خود و تاب آوري خانواده رابطه اي وجود نداشت، بنابراين تمايز يافتگي خود بين رابطه الگوهاي ارتباطي و تعهد ناشويي با تاب آوري ميانجي نمي باشد. نتايج همبستگي پيرسون نشان داد بين الگوي ارتباطي جهت گيري گفت و شنود با تاب آوري رابطه مستقيم و معنادار در سطح 05/0 و بين الگوي ارتباطي جهت گيري همنوايي رابطه غير مستقيم و معنادار در سطح 05/0 و بين تعهد زناشويي با تاب آوري خانواده رابطه معنادار و مستقيم در سطح 01/0 وجود داشت. نتيجه‌گيري: نتايج مدل يابي معادلات ساختاري نشان داد كه تعهد زناشويي و الگوهاي ارتباطي خانواده مي توانند تاب آوري خانواده را پيش بيني كنند.