بررسي نقش ميانجي‌گري سبك دلبستگي در رابطه ميان صميميت زناشويي و تمايزيافتگي زوجين

هدف: هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي سبك‌هاي دلبستگي در رابطه بين صميميت زناشويي و تمايزيافتگي زوجين بود. روش پژوهش: اين تحقيق از نوع توصيفي همبستگي است. جامعه آماري پژوهش حاضر شامل تمامي زوجين شاغل در ادارات خصوصي منطقه 7 تهران در سال 1401 بود. از ميان اين افراد به روش نمونه‌گيري در دسترس تعداد 100 زوج (200 نفر) انتخاب شدند. جهت گردآوري داده‌ها از پرسشنامه‌هاي سبك دلبستگي بزرگسالان كالينز (1996)، پرسشنامه صميميت زناشويي واكر و تامپسون (1983) و پرسشنامه تمايزيافتگي اسكورن و فريدلندر (1998) استفاده شد. جهت تجزيه و تحليل آماري داده‌ها از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون استفاده گرديد. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد كه صميميت زناشويي يا تمايزيافتگي زوجين رابطه مستقيم دارد. همچنين نتايج نشان داد كه سبك دلبستگي در رابطه ميان صميميت زناشويي و تمايزيافتگي زوجين نقش تعديل‌كننده دارد. نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه سبك دلبستگي ايمن مي‌تواند موجب تقويت رابطه ميان صميميت زناشويي و تمايزيافتگي زوجين شود. همچنين سبك دلبستگي ناايمن مي‌تواند موجب تضعيف رابطه ميان صميميت زناشويي و تمايزيافتگي زوجين گردد.