سنجش و ارزيابي اثرات حكمروايي خوب بر بهبود شاخص‌هاي كيفيت زندگي مناطق روستايي مطالعه موردي: روستاهاي بخش جلگه استان اصفهان

در اين پژوهش سعي بر اين است كه به مطالعه و تحليل اثرات حكمروايي خوب بر بهبود شاخص‌هاي كيفيت زندگي مناطق روستايي بخش جلگه بپردازد. اين تحقيق ازلحاظ هدف توسعه‌اي، با ماهيت، پيمايشي و نيز از نوع همبستگي است. جامعه آماري پژوهش كليه سرپرستان خانوار ساكن روستاهاي بخش جلگه است كه طبق آخرين سرشماري 1395، 10267 = Nنفر و 3499 خانوار است. حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران 370=n محاسبه شد. ابزار مورد استفاده پرسشنامه (محقق ساخته) بود و روايي صوري به‌وسيله اساتيد دانشگاه محقق تأييد شد و با ضريب آلفاي كرونباخ پايايي پرسشنامه، براي حكمروايي خوب0/81 درصد و كيفيت زندگي 0/82 درصد محاسبه گرديد. به‌صورت اصل تسهيم‌به‌نسبت ميان سرپرستان خانوار توزيع شد. تحليل داده‌ها نيز به كمك نرم‌افزار Spss23 و با آزمون‌هاي آماري T تك نمونه‌اي، همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه انجام گرفت. وضعيت حكمروايي خوب در منطقه با ميانگين (2/77) و كيفيت زندگي با ميانگين (2/81) از نگاه جامعه محلي به كمك آزمون T تك نمونه‌اي مورد سنجش قرار گرفت و كمي بهتر از حد متوسط ارزيابي گرديد. ضريب همبستگي پيرسون نشان از همبستگي متوسط تا قوي بين دو متغير پژوهش دارد. رگرسيون چندگانه (با استفاده از ضريب بتا) نشان از رابطه مثبت بين تمام متغيرهاي حكمروايي خوب (متغير مستقل) بر بهبود شاخص‌هاي كيفيت زندگي روستاييان (متغير وابسته) بود. شاخص اجماع محوري 36 / 0 درصد بيشتر از ساير شاخص ها در بهبود شاخص هاي كيفيت زندگي تأثير دارد. نتيجه اينكه با توجه به وضعيت حكمروايي خوب و كيفيت زندگي در روستاهاي بخش جلگه با بهبود شاخص هاي حكمروايي خوب، شاخص هاي كيفيت زندگي نيز بهبود پيدا خواهد كرد. در پايان سؤالات تحقيق مورد سنجش و فرضيه تحقيق نيز تائيد گرديد لذا با توجه به ميانگين شاخص ها به دست آمده پيشنهاداني ارائه گرديد.