سنجش فضاهاي باز عمومي فرهنگي و آموزشي در جهت شكل‌گيري سايبرپارك‌ها (مطالعه موردي: ميدان مشق، شهر تهران)

يكي از فناوري‌هاي نوپيدا، در راستاي شكل‌گيري شهرهاي هوشمند و پايدار، سايبرپارك است كه اين قابليت را به مردم مي‌دهد تا در جهت ارتقاي كيفيت زندگي خود به‌ويژه بهبود تعاملات اجتماعي فن‌آوربنيان در زمينه‌هاي گوناگون (فرهنگي، آموزشي و غيره) از طريق هم‌رساني دانش‌ها و تجارب خودشكوفايي و نهايتا هم‌آفريني كنند. در اين مسير، با عنايت‌به نوپا بودن مفهوم و كاربست سايبرپارك، شناخت و توسعه اين نوع پروژه مستلزم موشكافي عميق عناصر وجودي آن است. بنابراين، هدف اصلي اين پژوهش، بررسي و تحليل فضاهاي باز عمومي فرهنگي آموزشي در راستاي شكل‌گيري سايبرپارك‌ها در ميدان مشق شهر تهران به عنوان نمونه مورد مطالعه است. در اين پژوهش، ابتدا با استفاده از واكاوي موشكافانه و نظام‌مند تحقيقات پيشين به صورت كتابخانه‌اي و اسنادي پيرامون ويژگي‌ها و ابعاد تشكيل‌دهنده سايبرپارك‌ها چارچوب پژوهش تدوين شده است. در ادامه، از طريق روش كمي، ضمن گردآوري داده‌ها و تحليل آنها، ارتباط و ميزان تاثير رضايتمندي ذي‌اثران از كيفيت تجهيزات و امكانات فضاهاي باز مورد مطالعه بر فعاليت‌هاي شكل‌گرفته توسط كاربران در اين فضاهاي باز واكاوي شده و وفق ابعاد سه‌گانه سايبرپارك‌ها (فضاهاي باز عمومي؛ ذي‌اثران و فناوري‌هاي نوين اطلاعاتي و ارتباطاتي) مورد بررسي قرار گرفته‌است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه از نظر ذي‌اثران، كيفيت فضاي عمومي باز مورد مطالعه، از جنبه تسهيلات ورزشي و امكانات بازي و سرگرمي، وضعيت تجهيزات و فضاي خدماتي و تامين آسايش، امكانات دسترسي به فن‌آوري‌هاي ارتباطي و نيز تسهيلات و زيرساخت‌هاي شبكه اينترنت و شبكه مخابرات، به‌طوركلي چندان مطلوب نمي‌باشد. از اينرو، براي توسعه ابعاد سايبرپارك در اين محدوده نياز است امكانات، تسهيلات، تجهيزات و زيرساخت‌هاي مربوطه توسعه داده شوند تا بتوانند با ارتقا دادن فعاليت‌هاي مرتبط، بستر لازم براي تحقق سايبرپارك را فراهم آورند.