ارزيابي ميزان سهم عوامل فردي و فضايي در شيوه سفر درون‌شهري مطالعه موردي: شهر رشت

شيوه‌هاي مختلف سفر به دليل در پي داشتن هزينه‌هاي جابجايي و دسترسي، اساس فعاليت‌هاي اقتصادي و اجتماعي هر شهر بوده و جريان سفر انسان‌ها در شهر براي دسترسي به فعاليت‌ها و خدمات، آن را به يك اندامي زنده تبديل مي‌كند. هدف پژوهش حاضر، بررسي روابط دروني اثرگذار بر عوامل فردي و فضايي بر شيوه سفر درون‌شهري شهر رشت است. روش پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي و از نظر جمع‌آوري داده‌هاي توصيفي- پيمايشي به شمار مي‌رود. هدف پژوهش حاضر، بررسي روابط دروني اثرگذار بر عوامل فردي و فضايي بر شيوه سفر درون‌شهري شهر رشت است. جامعه آماري اين پژوهش را 21 نفر از خبرگان برنامه‌ريزي شهري و حمل‌ونقل شهري تشكيل مي‌دهند. ابزار جمع‌آوري داده‌ها در قالب پرسشنامه با 31 عامل كه از جدول پيشينه پژوهش مستندسازي و مطرح‌شده است. گويه‌هاي مورد سؤال پژوهش كدگذاري شده و در مرحله بعد از طريق تكنيك ديمتل روابط دروني عوامل مؤثر شناسايي‌شده، تعيين و درنهايت با تشكيل ماتريس تصميم‌گيري گروهي شناخت بهتري در مورد عوامل مؤثر دروني ايجاد مي‌شود. همچنين نتايج به‌دست‌آمده از تكنيك ديمتل نشان داد كه ميزان دسترسي با توجه به هزينه‌هاي سفر (1.695)، فاصله ميان ايستگاه‌ها (1.549)، ميزان دسترسي با توجه به فاصله از مركز شهر (0.628)، ميزان دسترسي با توجه به ترافيك (0.254)، ميزان تمايل در استفاده از حمل‌ونقل عمومي (0.166)، فاصله بين منزل و مراكز خدماتي-تجاري مهم شهري (0.123) به‌طورقطع تأثيرگذارترين شاخص‌هاي در ارزيابي شيوه‌هاي سفر درون‌شهري شهر رشت بوده‌اند.