مدل يابي معادلات ساختاري ارتباط روان رنجورخويي با شكايات جسماني مبتني بر ميانجي گري حساسيت اضطرابي دانشجويان شاهد و ايثارگر

پژوهش حاضر با هدف تعيين مدل يابي معادلات ساختاري ارتباط روان رنجورخويي با شكايات جسماني مبتني بر ميانجي گري حساسيت اضطرابي دانشجويان شاهد و ايثارگر انجام گرفت. پژوهش حاضر با هدف مدل‌يابي معادلات ساختاري ارتباط روان‌رنجورخويي با شكايات جسماني مبتني بر ميانجي گري حساسيت اضطرابي دانشجويان شاهد و ايثارگر انجام گرفت. پژوهش حاضر همبستگي از نوع مد‌ل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش دانشجويان شاهد و ايثارگر دانشگاه هاي آزاد اسلامي در شهر تبريز و مرند بودند كه 258 نفر (134 پسر و 124 دختر) از آنها به صورت نمونه‌گيري دردسترس به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند و به پرسشنامه شكايات جسماني (گييرك و همكاران، 2014)، پرسشنامه روان رنجورخويي (كاستا و مك كرا، 1992) و پرسشنامه حساسيت اضطرابي (تيلور و كاكس، 1998) پاسخ دادند. تحليل داده از طريق مدل‌يابي معادلات ساختاري با نرم افزار اسمارت pls انجام گرفت. نتايج نشان داد بين روان‌رنجورخويي با حساسيت اضطرابي (0.38) و شكايات جسماني (0.80) و حساسيت اضطرابي با شكايات جسماني (0.19) رابطه معني‌داري وجود داشت (0.01 P). همچنين نقش ميانجي حساسيت اضطرابي بين مسير روان‌رنجورخويي با شكايات جسماني (0.076) در حد معني‌داري قرار داشت (0.01 P). با توجه به نتايج پيشنهاد مي‌شود در مراكز دانشگاهي، وجود حساسيت اضطرابي و سطح بالاي روان رنجورخويي در بررسي شكايات جسماني دانشجويان مورد بررسي قرار گيرد.