شناسايي و اولويت‌بندي راهكارهاي ارتقاي امنيت فرودگاه‌ها مبتني بر فنّاوري‌هاي نوين

امنيت فرودگاه از جنبه‌هاي مختلف براي دولت‌ها حائز اهميت است. فرودگاه يكي از ستون‌هاي اصلي صنعت هوانوردي است و بيشترين تأثير مستقيم را بر اقتصاد حمل‌ونقل هوايي دارد و نشان‌دهنده رشد اقتصادي، فرهنگي و ميزان رفاه يك كشور است. با توجه به مداخله‌هاي غيرقانوني گسترده و چالش‌هاي امنيتي فرودگاه‌ها، بررسي طرح‌ها و تدابير مختلف، براي ارتقاي امنيت فرودگاه‌ها مبتني بر فنّاوري‌هاي نوين لازم و ضروري است. در اين پژوهش به شناسايي و اولويت‌بندي راهكارهاي ارتقاي امنيت فرودگاه‌ها با استفاده از فنّاوري‌هاي نوين پرداخته‌شده است. روش پژوهش به اين صورت است كه ابتدا با مطالعات اسناد و ضمايم سـازمان بين‌المللي هواپيمايي كشوري و مرور مباني نظري و پيشينه، چالش‌ها و راهكارهاي موجود شناسايي و سپس با كمك روش توصيفي-پيمايشي مبتني بر نظرات خبرگان دانشگاهي و صنعت هوانوردي به شناسايي و اولويت‌بندي راهكارهاي شناسايي‌شده، پرداخته شد. ابزار اصلي گردآوري داده‌ها پرسش‌نامه است. روايي پرسش‌نامه با استفاده از روايي محتوايي و صوري و نيز پايايي آن از طريق آلفاي كرونباخ مقدار 0.87 محاسبه و تأييد شده است. ابزار تحليل داده‌ها نرم‌افزار EXCEL و SPSS است. با توجه به نرمال‌نبودن داده‌ها در بخش تحليل استنباطي از آزمون‌هاي آماري ناپارامتريك (آزمون دوجمله‌اي) و براي بررسي تفاوت اولويت متغيرها از آزمون فريدمن استفاده شد. نتايج پژوهش راهكارهاي مهم و اولويت‌دار اين عرصه را مشخص كرد. بر اين مبنا، مهم‌ترين راهكار شناسايي‌شده، فنّاوري تشخيص چهره براي تأييد هويت افراد و مهم‌ترين چالش امنيت فرودگاه‌ها تغيير در سبك و روش تروريست‌ها است. اولويت‌بندي راهكارها مي‌تواند معيارهايي براي تصميم‌گيري مديران ارشد امنيتي فرودگاه‌ها باشد.