تأثير 12 هفته تمرين تناوبي شديد و مصرف كوركومين بر شاخص‌هاي گلايسميك، آديپونكتين و پروفايل ليپيدي در مردان چاق مبتلا به ديابت نوع دو با چربي خون بالا

هدف: تمرينات بدني و مصرف گياهان دارويي با خواص ضدالتهابي يكي از پركاربردترين روش ها براي كاهش عوارض ديابت نوع دو است. هدف از اين پژوهش بررسي اثر تعاملي 12 هفته تمرين تناوبي شديد و مصرف كوركومين بر شاخص‌هاي گلايسميك، آديپونكتين و پروفايل ليپيدي در مردان چاق مبتلا به ديابت نوع دو با چربي خون بالا بود. روش شناسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي دوسوكور بود. جامعه آماري شامل مردان مبتلا به ديابت نوع دو با ميانگين سني 2.05±38.76 سال و وزني2.96±89.00 كيلوگرم بودند كه تعداد 60 نفر در اين پژوهش شركت كردند. آزمودني ها به طور تصادفي در چهار گروه، تمرين تناوبي شديد، تمرين تناوبي شديد + مصرف كوركومين، كوركومين و كنترل-دارونما قرار گرفتند. مداخله تمرينـي سه جلسه در هفته و مصرف كوركومين روزانه 2100 ميلي‌گرم در سه وعده 700 ميلي‌گرمي به مدت 12 هفته اجرا شد. قبل و بعد از تمرين شاخص‌هاي تركيب بدني و بيوشيميايي سنجش شدند. از تحليل واريانس تك راهه، تحليل واريانس عاملي (2×2) اندازه گيري مكرر و آزمون تي همبسته براي تحليل داده ها استفاده شد. يافته‌ها: اثر تعاملي تمرين و كوركومين موجب افزايش معني‌دار آديپونكتين (0.010=P)؛ و كاهش معني‌دار گلوكز (0.0001=P)، انسولين (0.021=P)، هموگلوبين گليكوزيله (0.021=P)، مقاومت انسوليني (p= 0.001), TC (p= 0.0001), TG (p= 0.001), LDL (p= 0.002) و HDL (p= 0.011) شد. تمرين به تنهايي باعث تغييرات معني‌دار در تمام متغيرهاي بيوشيميايي شد، ولي مصرف كوركومين به تنهايي باعث تغييرات معني‌دار نشد (0.05 P). نتيجه‌گيري: بنابراين، 12 هفته تمرين تناوبي شديد با مصرف كوركومين، وضعيت گلايسميك و نيمرخ ليپيدي را در مردان مبتلا به ديابت نوع دو با چربي خون بالا در مقايسه با اثر اصلي تمرين و كوركومين، بيشتر بهبود بخشيد.