تاثير12 هفته تمرين هوازي بر ميزان عملكرد سلول هاي بتا و پروتئين جفت نشده ۲ پانكراس موش هاي چاق ديابتي

هدف: تمرين ورزشي نوعي درمان غيردارويي در چاقي و ديابت نوع 2 مي‌باشد. و در عين حال مكانيسم‌هاي مولكولي عهده دار سازگاري‌هاي ژنتيكي به آن به ويژه در پانكراس كمتر شناخته شده‌اند. هدف از مطالعه حاضر تعيين اثر 12 هفته تمرين هوازي بر ميزان عملكرد سلول‌هاي بتا و پروتئين جفت نشده ۲ پانكراس موش‌هاي چاق ديابتي بود. روش شناسي: در اين مطالعه تجربي 24 سر موش صحرايي چاق ديابتي و سالم (5±220 گرم) به شيوه تصادفي به سه گروه مساوي: سالم HE ، ديابتيDI، ديابتي تمرين هوازي DI-AT تقسيم شدند. گروه DI-AT در يك برنامه تمرينات هوازي 12 هفته‌اي به تعداد 5 جلسه در هفته شركت نموده و گروه كنترل در هيچ برنامه تمريني شركت نداشتند. غلظت گلوكز به روش رنگ سنجي گلوكز اكسيداز، انسولين سرم به روش اليزا و بيان ژن UCP2 با روش RT-Real time PCR اندازه‌گيري شدند. داده‌ها با استفاده از روش آماري تحليل واريانس يك‌طرفه، در سطح معناداري 0.05 تجزيه ‌و تحليل شدند.  نتايج: در پايان تحقيق بيان نسبي ژنUCP2  بافت پانكراس و HOMA-B گروهDI-AT به طور معني‌داري از گروه DI كمتر (0.001= PHOMA-B : 0.001=PUCP2). و از گروه HE بيشتر (0.001= PHOMA-B : 0.001=PUCP2) بود. نتيجه گيري: تمرينات هوازي باعث بهبود نيمرخ گليسيمي و سطح انسولين در موش‌هاي صحرايي ديابتي نوع 2 منجر مي‌شود، احتمالا بخشي از اين بهبود مي‌تواند مربوط به تغيير در بيان نسبي ژنUCP2  در بافت پانكراس موش‌هاي ديابتي باشد.