اثربخشي مداخله مبتني بر اميد شغلي بر افزايش اميد شغلي در افراد وابسته به مواد در حال بهبودي

هدف: اين پژوهش با هدف تعيين اثربخشي مداخله مبتني بر اميد شغلي بر افزايش اميد شغلي افراد وابسته به مواد در حال‌ بهبودي انجام شد. روش: پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و پيگيري با گروه كنترل بود. جامعه‌ آماري شامل تمامي افراد وابسته به مواد در حال بهبودي انجمن معتادان گمنام شهرستان خميني‌ شهر در سال 1400 بود. از اين بين، 14 نفر به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (7 نفر) و كنترل (7 نفر) قرار گرفتند. شركت كنندگان هر دو گروه پرسشنامه اميد شغلي را در پيش آزمون و پس آزمون تكميل كردند. مداخله مبتني بر اميد شغلي در 8 جلسه  90 دقيقه اي با فراواني دو جلسه در هفته بر روي گروه آزمايش اجرا شد. داده‌ها با روش تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه در مقايسه با گروه كنترل، ميانگين اميد شغلي و ابعاد آن در گروه آزمايش افزايش معني‌داري پيدا كرد و اين افزايش در مرحله پيگيري نيز حفظ شد. نتيجه‌گيري: با استفاده از آموزش مهارت‌هاي ارتباطي مؤثر در مسير شغلي، ايجاد نگرش مثبت نسبت به خود و تقويت خودپنداره مثبت، تقويت آموزه‌هاي مذهبي و اخلاقي، حمايت‌هاي مالي و عاطفي، و استفاده از تجارب بهبود‌يافتگان موفق مي‌توان اميد شغلي در افراد وابسته به مواد در حال بهبودي را افزايش داد.