اثربخشي مصاحبۀ انگيزشي بر خودناتوان ‌سازي تحصيلي دانش‏آموزان پسر

پژوهش حاضر با هدف بررسي اثربخشي مصاحبۀ انگيزشي بر كاهش خودناتوان‏سازي‏ تحصيلي دانش‏آموزان پسر دوره متوسطه دوم ‏شهر بوكان انجام گرفت. روش پژوهش، آزمايشي از نوع پيش‌آزمون – پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه‌ آماري شامل كليه دانش‌آموزان پسر دوره متوسطه دوم شهر بوكان به تعداد تقريباً 4150 نفر در سال تحصيلي 93 1392 بود كه 52 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه آزمايشي (26 نفر) و گواه (26 نفر) جايگزين شدند. متغير مستقل، بسته ي آموزش مصاحبۀ انگيزشي بر اساس الگوي فيلدز (2006) بود كه در مدت 5 جلسه 90 دقيقه‌اي به گروه آزمايشي آموزش داده شد در حالي‌كه گروه گواه در اين مدت، برنامه عادي خود را دنبال مي‌كرد. ابزار مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه خودناتوان‌سازي تحصيلي ميدگلي و همكاران (2000) بود. براي تجزيه و تحليل داده‌هاي پژوهش از آزمون‌ تحليل كوواريانس يك‌متغيره (آنكوا) استفاده گرديد. يافته‌هاي حاصل از تحليل‏كوواريانس اثربخشي مصاحبه انگيزشي را بر كاهش خودناتوان‌سازي تحصيلي نشان داد (0/01 p). بر اساس نتايج اين مطالعه مصاحبۀ انگيزشي موجب كاهش خودناتوان‌سازي تحصيلي در دانش‌آموزان مي‌شود.