بررسي اثر آموزش مبتني بر روان‌شناسي مثبت ر جهت‌گيري آينده و خودكارآمدي در دانش‌آموزان دختر

زمينه و هدف: عوامل فردي و اجتماعي متفاوتي در بهزيستي، سلامت روان و عملكرد مطلوب تأثيرگذار است و مداخله مؤثر براي بهبود و ارتقاي آنها ضروري به نظر مي رسد، لذا هدف از اين مطالعه تعيين و بررسي اثر آموزش مبتني بر روان‌شناسي مثبت(مدل پرما) بر جهت گيري آينده و خودكارآمدي دانش آموزان دختر بود. روش بررسي: مطالعه حاضر از نوع نيمه‌تجربي با استفاده از روش پيش‌آزمون ‌ـ پس‌آزمون با گروه كنترل بود كه در سال 1401ـ1400 انجام شد. در پژوهش حاضر گروه آزمايش تحت آموزش بسته پرما و گروه كنترل در ليست انتظار قرار گرفتند. جامعه آماري كليه دانش‌آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر ياسوج  در اين سال بود. روش نمونه گيري، خوشه اي چند مرحله اي و ابزارهاي مورد استفاده، پرسشنامه جهت‌گيري آينده است كه ماگيو و همكاران، آن را طراحي كرده‌اند و مقياس خودكارآمدي دانش‌آموزان موريس بود. داده‌هاي جمع‌آوري شده با استفاده از آزمون‌هاي آماري تحليل كواريانس تجزيه و تحليل شدند. يافته‌ها: بر پايه نتايج پژوهش، اثر مدل پرما بر جهت گيري آينده در گروه مداخله پرما و كنترل در پس آزمون معني‌دلر و مثبت است، يعني آموزش مبتني بر روان‌شناسي مثبت به بهبودِ جهت گيري آينده و تاب آوري در پس آزمون منجر مي شود. يافته‌ها هم‌چنين نشان داد كه اثر آموزش مدل پرما بر خودكارآمدي دانش آموزان در پس آزمون معني‌دار است، يعني آموزش مبتني بر روان‌شناسي مثبت به افزايش مؤلفه هاي شناختي، انگيزشي و فراشناختي خودكارآمدي منجر مي شود(0.05p ).نتيجه‌گيري: بر اساس يافته‌هاي پژوهش، بايد به فرآيندهاي برنامه‌ريزي و اجراي مداخله و تلفيق هر دو ويژگي مثبت و منفي عملكرد انسان توجه بيشتري شود، چرا كه آموزش و تمرين مبتني بر روان‌شناسي مثبت متمركز بر آگاهي، مي تواند مبناي طراحي و اجراي بسياري از مداخلات باشد.