بررسي و تحليل پديدارشناسي دين شانتپيه و ارزيابي نقادان آن

عموم دين‎پژوهان گاهي شانتپيه دلاسوسايه را بنيانگذار پديدارشناسي دين مي‎دانند. اين پژوهش نخست به ‎تبيين ديدگاه شانتپيه درباره پديدارشناسي دين مي‎پردازد و ضمن تحليل پديدارشناسي دين شانتپيه كه در ميانۀ فلسفۀ دين و تاريخ دين قرار دارد، بر اين باور است نقدي كه عموماً بر پديدارشناسي دين شانتپيه شده است، خود قابل نقد است. مهم‎ترين ‎نقد بر پديدارشناسي دين شانتپيه اين است‎‎كه او به ‎ذات پديدارها و ماهيت دين نپرداخت و پديدارشناسي او از جهت رده‎بندي پديده‎ها و با نگاه غيرتاريخي است. اين مقاله با تعمق در انديشه‎هاي شانتپيه اثبات مي‎كند كه اينگونه نيست كه شانتپيه مطلقاً به ‎ماهيت دين اعتنايي نداشت بلكه او به ‎ماهيت دين به ‎شكل معيني توجه دارد و برخلاف نقدهايي كه به ‎او وارد مي‎شود كه مدعي است پديدارشناسي وي توصيفي صرف مي‎باشد، در حقيقت شانتپيه دو جنبۀ اساسي اديان يعني ذات و ظهورات آن‎را مطالعه كرده است. اين جستار اين نقد را مورد كنكاش قرار داده و سپس آن را ارزيابي مي‎كند و در نهايت تمييز مي‎دهد ‎كه منتقدان، پديدارشناسي دين شانتپيه را با توجه به ‎پديدارشناسي فلسفي هوسرل مي‎سنجند؛ در حالي‎كه شانتپيه با تأكيد بر پديدارهاي آييني درصدد شناخت ماهيت دين و در چشم‎اندازي شامل، درك امر قدسي به ‎مثابۀ گوهر اديان است.