پراكسيس و بازتاب خودِ نابازنمودي در هستي‌شناسي بنيادين هيدگر

ارسطو عمل را وقتي به راستي عمل مي‌دانست كه براي خود عمل و نه غايتي مترتب بر آن انجام بگيرد. از اين‌رو او ميان عمل (پراكسيس) و توليد از اين نظر كه يكي خود، غايت خويش است و ديگري نه و با نظر محض هم از اين جهت كه عمل خودآيين نيست، فرقي قائل مي‌شود. هيدگر معتقد است كه گرچه تمايز ايجاد شده از سوي ارسطو مفيد است ولي كافي نيست؛ چون ممكن است بواسطه عدم تعينِ جايگاه خود در برابر موجودات و مشخصاً در ميدان عمل، پديدار اين خود همراه با ميدان انضمامي عمل، از رهگذرِ مفاهيمي چون خودآگاهيِ بازنمودي، به ذيل نظر فروغلتد و اين وضعيتي است كه از ديدگاه هيدگر مي‌تواند پديدار اصيل عمل و ميدان آن را بپوشاند. ما در اين مقاله كوشيده‌ايم نشان دهيم كه چگونه مي‌توان با تبيين پديدار نابازنموديِ خود و از رهگذر طرحِ مفهومِ بازتاب، مانع از دركِ پيشينيِ عمل و ميدان‌هاي آن، از رهگذر بازنمايي‌هايِ صوري-منطقي شده و به جاي آن فهمي پديدارشناسانه از پراكسيس را به دست داد.