توجيهِ تيغِ اُكام در چارچوبِ نظريۀ ساختارهاي ديالكتيكيِ بِتس

مطابق با تيغ اُكام، مفروضات نبايد بيش از ضرورت افزوده شوند. اگرچه اين تجويز اصلي همه‌ پذير را پيش مي‌ نهد، توجيه آن بحث برانگيز است. به سخن دقيق‌ تر، چه دليلي داريم كه تيغ اُكام راهنماي صدق باشد؟ پژوهش پيش رو قصد دارد تا اين مسألۀ را در چارچوب نظريۀ ساختارهاي ديالكتيكي، منطبق بر ديدگاه بِتس، واكاوي كند. در اين راستا، نخست آن اندازه از نظريۀ بِتس كه بحث ما در گروي فهم آن است، توضيح داده مي ‌شود. سپس تبيين مي ‌كنيم كه چرا نظريۀ بِتس به جاي رويكرد رايج بيزگرايي مبناي مواجهۀ ما قرار گرفته است. در گام بعد استدلال مي‌ شود دست كم در وضعيت‌هايي كه از پيچيدگي حداقلي برخوردارند، تا تيغ اُكام به ميان نيايد ديگر ملاك‌هايي كه رقيب بالقوۀ آن به شمار مي‌ آيند، نقشي ايفا نمي ‌كنند. پس از آن نشان مي ‌دهيم كه در وضعيت ‌هاي يادشده برتري اين ملاك ها تنها در درجۀ توجيه بالاتر قريب الوقوعي شاهد در پرتو فرضيه نمود مي ‌يابد در حالي كه برتري تيغ اُكام، افزون بر آن، بالاتر بودن درجۀ توجيه پسين فرضيۀ مربوط را نيز در پي دارد. به نظر مي ‌رسد يافتۀ اخير مي‌ تواند تا حدودي تيغ اُكام را توجيه كند. اين يافته زماني برجسته ‌تر مي ‌شود كه مي ‌بينيم در چنين شرايطي با وجود اختلاف بيشتر مقبوليت اوليۀ فرضيه‌ هايي كه تيغ اُكام ملاك انتخاب ميان آن هاست، سرانجام فرضيه‌ اي كه مقبوليت اوليۀ كمتري دارد درجۀ توجيه پسين بالاتري را به دست مي ‌آورد.