استقلال معرفت‌شناختي و وابستگي هستي‌شناختي اخلاق نسبت به دين

به طور سنتي اعتقاد بر اين بود كه اخلاق بر دين مبتني است و بدون دين، اخلاق وجود ندارد. با گسترش انتقادات بر ضد دين در عصر جديد و ظهور نظريه‌هاي مختلف پيرامون منشاء دين كه به دنبال خاستگاه انساني براي دين بودند تلاش براي يافتن اخلاق بدون دين نيز رشد يافته‌است. مدافعان نظريه استقلال اخلاق از دين انتقادات قابل تاملي را مطرح مي‌سازند به نحوي كه نظريه ابتناء اخلاق بر دين را به چالش مي‌كشاند. هدف پژوهش حاضر پرداختن به مساله نسبت ميان اخلاق و دين است. مساله‌اي كه در اين رابطه در پژوهش حاضر مورد بررسي قرار مي‌گيرد اين است كه اخلاق چه نوع استقلالي مي‌تواند نسبت به دين داشته باشد. نويسنده ضمن قابل قبول دانستن مهمترين چالشي كه پيروان نظريه استقلال اخلاق از دين مطرح مي‌نمايند با تمسك به نظريه اخلاق دو قطبي نسبت ميان اخلاق و دين را تبيين مي‌كند. بر اساس اين نظريه دو جنبه معرفت‌شناختي و روان شناختي را بايد در مورد اخلاق تمايز نهاد. در حالي كه جنبه معرفت‌شناختي اخلاق از دين استقلال دارد جنبه روان شناختي بر دين مبتني است. با استفاده از روش توصيفي – تحليلي و مفروض گرفتن عينيت ارزش‌هاي اخلاقي مقاله پيش رو به اين نتيجه خواهد رسيد كه ارزش‌هاي اخلاقي در حالي كه از دين استقلال دارند‌‌؛ اما از جهتي متفاوت بر دين مبتني هستند.