امنيت اجتماعي و دانشگاه: مدلسازي احساس امنيت اجتماعي در دانشگاه تبريز

در محيط دانشگاهي،كه نخبگان جامعه را دربر مي گيرد،احساس امنيت اجتماعي يكي از بنيادي ترين اصل هاي توسعه و رفاه اجتماعي تلقي مي‌شود؛ زيراكه در صورت عدم احساس امنيت در محيط دانشگاه سرمايه هاي انساني كشور قادر نخواهند بود به رسالت اصلي خود عمل نمايند.بنابراين در همين راستا، مقاله حاضر كوشش مي‌كند ميزان احساس امنيت اجتماعي دانشجويان را برآورد كرده و تأثير سرمايه هاي اجتماعي، اقتصادي، فرهنگي و دينداري را بر آن مطالعه نمايد. تحقيق به روش پيمايشي انجام شد. جامعه آماري اين پژوهش دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه تبريز بود كه بالغ بر 13000 نفر بودند. از اين تعداد، 384 نفر بر اساس روش نمونه‌گيري طبقه‌اي متناسب تصادفي(چند مرحله‌اي) انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات پرسشنامه بود. تحليل پايايي و روايي متغيرهاي پرسشنامه نيز نشان دهنده روايي و پايايي بالا است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه ميزان احساس امنيت اجتماعي در بين دانشجويان در سطح متوسط به بالا است.همچنين يافته‌هاي تحقيق نشان داد كه ميزان احساس امنيت اجتماعي بر حسب جنس و قوميت دانشجويان يكسان بوده، و تفاوت مشاهده شده معني دار نبوده است. در مجموع، نتايج بدست آمده از مدل معادلات ساختاري نشان داد كه متغيرهاي سرمايه اجتماعي، دينداري و سرمايه اقتصادي و سرمايه فرهنگي توانسته‌اند 12 درصد از تغييرات متغير احساس امنيت اجتماعي را در بين دانشجويان مورد تبيين قرار دهد. طبق نتايج تحقيق مي‌توان گفت كه احساس امنيت دانشجويان دانشگاه به ميزان دينداري، سرمايه اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي آنها بستگي دارد.با افزايش ميزان دينداري دانشجويان، بهبود سرمايه اجتماعي، بالا رفتن سرمايه اقتصادي و ارتقاي سرمايه فرهنگي دانشجويان دانشگاه تبريز زمينه را براي تقويت احساس امنيت اجتماعي دانشجويان را فراهم مي سازد.