تحول در بازنمايي زن در گفتمان هاي اسلامي و نسبت آن با كودك همسري در دوره جمهوري اسلامي

بازنمايي زن در گفتمان هاي مختلف اسلامي در ايران معاصر و بويژه در دوره جمهوري اسلامي به صورتهاي مختلفي متجلي مي شود و به تغيير و تحول وضعيت عيني زنان و دختران در جامعه ايران منجر مي شود. پژوهش حاضر ضمن مطالعه نحوه بازنمايي زن درگفتمان هاي اسلامي معاصر بويژه دوره جمهوري اسلامي، به تحليل اين مساله مي پردازد كه چگونه گفتمانهاي اسلام سنتي و اسلام سياسي در حوزه زنان در رقابت با گفتمانهاي مدرن، نوانديشي ديني و اصلاح طلبي قرار مي گيرند و مطابق با آن چگونه بازنمايي زن بر مبناي كنترل هرچه بيشتر بر بدن زنانه با تاكيد بر ازدواج زودهنگام، نقش مادري و فرزندي آوري در رقابت با بازنمايي زن بر مبناي آزادي نسبي و كنترل هر چه كمتر بر تن زنانه، برابري جنسيتي، مشاركت اجتماعي و افزايش سن ازدواج، قرار گرفته است. سوال اين است كه گفتمانهاي اسلامي در بازنمايي مفهوم زن و رويارويي با مساله ازدواج زودهنگام يا كودك همسري چگونه صورت بندي شده اند؟ زمينه ها و دلايل تحول گفتماني و علل و عوامل دخيل درآن چه بوده است؟ فرضيه پژوهش اين است كه گفتمان غالب در ادوار مختلف از تحول برخوردار شده و منحني اين تحول گرايش اين گفتمان را به دخالت هر چه بيشتر درتثبيت نطام معنايي خود در تعريف سنتي از زنان و برنامه ريزي براي افزايش ازدواج و فرزندآوري درحداقل سن و در تقابل با گفتمانهاي مدرن و نو انديشي ديني كشانده است. نظريه تحليل گفتمان لاكلا و موف، روش برگزيده ما در بررسي يكي از مسائل اصلي زنان در ايران معاصر، يعني كودك همسري بوده است.