يافتن مكان و اندازه بهينه منابع توليد پراكنده و خازن در شبكه هاي توزيع انرژي الكتريكي با تقسيم‌بندي ريزشبكه‌اي با رويكرد پدافند غيرعامل

پدافند غيرعامل مسئله اي است كه در ساليان اخير بيشتر مورد توجه قرار گرفته است و داراي اين مفهوم كه در برخي زمان ها جوامع بشري با مشكلات طبيعي و غير طبيعي مواجه مي شوند. در صورتي كه براي اين حوادث از قبل برنامه هاي مناسبي در نظر گرفته شده باشد مشكلاتي كه در جوامع در اثر اين حوادث به وجود مي آيد بسيار كمتر بوده و شكي نيست كه با توجه به وجود برخي مراكز در شهر ها برخي نقاط از اهميت بالايي برخوردار بوده و سعي شده كه اين نقاط تحت هر شرايطي خودكفا بوده و در نتيجه بتوان از تماميت اين نقاط در مقابل قطعي انرژي الكتريكي محافظت كرد. در اين مقاله،  شبكه سراسري برق را به 8 ريز شبكه تقسيم بندي مي كنيم و به هر كدام از اين ريزشبكه ها منابع توليد پراكنده شامل توان اكتيو و راكتيو تخصيص داده شده است و سپس به گونه‌اي با اين 8 ريز شبكه كه مي‌توانند     به صورت پيوسته و نيز جزيره‌اي كار كنند رفتار شود كه در صورتي كه اتفاقي براي هر كدام از اين شبكه‌ها در زمان حوادث رخ دهد و به هر دليلي از شبكه اصلي قطع شوند اين شبكه ها بتوانند به صورت جزيره‌اي كار كرده و پاسخگوي نياز بارهاي هر قسمت باشند. در ادامه با استفاده از الگوريتم بهينه سازي وال يا نهنگ به جايابي مكان و اندازه منابع توليد پراكنده و نيز بانك هاي خازني پرداخته مي شود. با استفاده از اين روش مي توان نياز شبكه را به صورت محلي پاسخ داده و به همين دليل از تلفات زياد توان و در نتيجه افت ولتاژ جلوگيري كرد.  براي بررسي نقش بهينه‌سازي در سناريو اول تعداد واحدهاي منابع توليد پراكنده برابر 47 واحد و حداكثر تعداد بانك خازني برابر با 38 واحد در نظر گرفته شده است. در اثر جايگذاري بهينه اين واحدهاي توليد توان در جاهاي مناسب تلفاتي كه قبل از بهينه‌سازي برابر با  227 كيلووات بوده بعد از بهينه‌سازي كاهش قابل توجهي داشته و به 122 كيلووات كاهش يافته است.