نسبتِ تخيل با اميد، پيشرفت و همبستگيِ اجتماعي در فلسفۀ ريچارد رورتي

اين مقاله به جايگاهِ تخيل در فلسفۀ ريچارد رورتي مي‌پردازد. تصور مي‌شود كه تخيل نقشي كليدي در فلسفۀ رورتي دارد و فهمِ جايگاهِ تخيل در انديشۀ رورتي مي‌تواند به دركِ ما از قابليت‌ها و دغدغه‌هاي اصلي فلسفۀ او كمك كند. به نظر مي‌رسد كه رورتي درصدد است تخيل را جايگزينِ خرد و عقلِ استدلالي‌ نمايد. ما نشان خواهيم داد كه اين جايگزيني برآمده از ضرورتِ منطقيِ فلسفۀ رورتي و نتيجۀ نگاهِ انتقادي وي به ايدۀ «صدق» و جايگزينيِ آن با ايدۀ «توجيه» است. ازاين‌منظر، تخيل مي‌تواند، با پيش‌نهادن بديل‌هايي براي وضعِ موجود، زمينه را براي پيشرفت، اميد و همبستگيِ اجتماعي فراهم آورد. در اين مقاله، در قالبِ جايگاهِ تخيل در انديشۀ رورتي، تلاش مي‌شود ايدۀ تخيل و جايگاهِ آن در نسبت با مفاهيمِ كليديِ فلسفۀ او ازجمله اميد، همبستگيِ اجتماعي و دموكراسي بررسي شود. به نظر مي‌رسد كه رورتي تنها با تكيه بر عنصر تخيل، به‌عنوانِ جايگزيني براي عقلِ استدلالي، است كه مي‌تواند پروژۀ خود را تحت عنوان نئوپراگماتيسم به اجرا درآورد.