جابجايي قدرت در ميان شخصيت‌هاي نمايشنامه‌هاي شكسپير: راهبردي براي دراماتورژي در چهارچوب ديدگاه راسل؛ مطالعه موردي شاه لير، جوليوس سزار و مكبث

مفهوم قدرت و قدرت خواهي در نظر بسياري از انديشمندان بزرگ حوزه هاي علوم اجتماعي و سياسي همچون برتراند راسل، ميشل فوكو و برخي ديگر كه مورد بررسي اين پژوهش نيستند، جايگاه ويژه‌اي داشته و همواره چرخۀ انتقال قدرت مورد تحليل و بررسي بوده است. معمولاً اين انتقال قدرت از طريق اشكال مختلفي صورت مي‌پذيرد؛ به‌عنوان مثال «انقلاب»، «كودتا»، «انتخابات» و «مرگ پادشاهان» نمونه‌هايي از الگوها و دلايل انتقال قدرت هستند. از طرفي امروزه يكي از موضوعات رايج در آثار نمايشي، استفاده از عنصر قدرت در دراماتورژي و كارگرداني است كه به‌ويژه در تراژديهاي شكسپير به‌وفور قابل اجرا است. در اين پژوهش به بررسي عناصر قدرت در سه تراژدي شكسپير يعني شاه لير، مكبث و جوليوس سزار و تطبيق آن‌ها با نظريات برتراند راسل در باب «قدرت» و مفهوم «انتقال قدرت» پرداخته شده است. پس از تبيين ملاحظات نظري، بازتاب اين رخدادهاي سياسي و اجتماعي را در دراماتورژيِ شخصيت‌هاي اين آثار بر اساس نمونه هاي اجرايي مورد بررسي قرار ‌داده‌ايم؛ تا نشان دهيم چگونه مي‌توان از قدرت به‌عنوان يك عنصر دراماتيك در دراماتورژي و شخصيت شناسي استفاده كرد. نتايج اين مقاله نشان مي‌دهد كه شناخت انواع اَشكال مختلف قدرت مي تواند پيشنهادهاي اجرايي متنوع و گسترده اي را در تمامي زمينه‌هاي اجرا اعم از طراحي ميزانسن و تحليل روابط شخصيت ها در اختيار كارگردان قرار دهد.