سنجش پايداري توسعه در سكونتگاه‌هاي روستايي شهرستان جيرفت

مقدمه:امروزه بحث در زمينه پايداري توسعه در سكونتگاه هاي روستايي به عنوان زيرنظام تشكيل دهنده نظام سرزمين از اهميت قابل توجهي برخوردار است. چرا كه پايداري ابعاد مختلف توسعه در سكونتگاه هاي روستايي مي تواند در توسعه منطقه اي و ملي نيز مفيد واقع گردد. در اين راستا پژوهش حاضر كه پايداري توسعه در نواحي روستايي شهرستان جيرفت و عوامل فضايي مؤثر بر آن را مورد بررسي قرار مي دهد، از نظر هدف، كاربردي و به لحاظ ماهيت و روش انجام، توصيفي- تحليلي مي باشد. محدوده مورد مطالعه شامل 38 روستاي نمونه داراي سكنه واقع در شهرستان جيرفت است و حجم نمونه، سرپرستان خانوار و متخصصان حوزه برنامه‌ريزي روستايي را شامل مي گردد. جهت بررسي پايداري توسعه در سكونتگاه هاي روستايي و تحليل داده هاي حاصل از پرسشنامه سرپرستان خانوار از تكنيك CoCoSo و تحليل خوشه‌اي K و جهت تحليل داده هاي حاصل از پرسشنامه متخصصان در ارتباط با اولويت‌بندي عوامل فضايي اثرگذار بر پايداري توسعه از آزمون فريدمن در محيط نرم‌افزار SPSS استفاده گرديد. براساس تكنيك CoCoSo، روستاها با توجه به مقدار (Ki) رتبه بندي و سطح‌بندي شده اند. نتايج حاصل از پژوهش بيانگر آن است كه روستاهاي عباس آباد، دره رود و حيشين سفلي در وضعيت «پايداري ضعيف يا ناپايدار» قرار دارند و در مقابل، بيشترين ميزان پايداري مربوط به روستاهاي دولت‌آباد اسفندقه، دولت‌آباد مركزي، درياچه، فردوس، سغدر، پشتلر و حسين آباد دهدار مي باشد. نتايج: در سكونتگاه هاي روستايي شهرستان جيرفت، شاهد سطوح متفاوتي از پايداري توسعه ميباشيم. در شكل گيري اين وضعيت، عوامل فضايي چون: سرمايه گذاري دولت، جمعيت روستا و فاصله روستا از مركز شهرستان، بهترتيب بيشترين تأثير را دارند.