آسيب‌ شناسي مبنايي، روش ‌شناختي و غايي تفسير عرفاني قرآن كريم

در طول تاريخ جريان تفسيري صوفيانه و عرفاني از يك سو به منظور پاسخ‌ به نيازهاي شناختي و معرفتي مخاطبان و اهتمام نسبت به جنبه‌هاي تربيتي، اخلاقي و معنوي آن مورد توجه و اهتمام مفسران قرآن كريم قرارگرفته، و از سوي ديگر به جهت وجود انحرافاتي در تأويلات عرفاني، مخالفاني هم داشته و در حوزه هاي مبنايي، روش شناختي و غايي داراي آسيب هايي است. هدف از اين پژوهش شناسايي، تحليل و بررسي آسيب هاي حوزه مبنايي، روش شناختي و غايي تفسير عرفاني قرآن كريم مي باشد. اين پژوهش از نظر هدف، پژوهش كاربردي و از نظر جمع آوري داده ها،  يك پژوهش كيفي است. از نظر روش پژوهش نيز توصيفي - تحليلي مي باشد. از يافته هاي اين پژوهش مي توان به منظور كاربست در نگارش تفاسير عرفاني و بيان منظور و مقصود خداوند متعال از آيات با رويكرد تربيتي و شناختي در جهت اعتلاي اخلاق و تربيت مخاطبان قرآن كريم بهره جست.