نقش سلوك معنوي و عرفان عملي در تحكيم روابط زوجين با محوريت قرآن و روايات معصومين(عليهم السّلام)

خانواده نهادي اجتماعي با كاركردها و آثار بسيار است كه هم تأثيرگذار و هم تأثيرپذير از نهاد هاي ديگر اجتماعي است. نظام مطلوب خانواده در اسلام، با محوريت زن و مرد شكل مي گيرد و از هر روش صحيحي، كه به استحكام روابط زوجين بيانجامد، استقبال مي كند؛ عرفان عملي و سلوك معنوي از جمله اين روش هاست. در عرفان عملي، سالك مي كوشد كه همه امور خود را در ارتباط با خدا تفسير نمايد و او را در زندگي خود ناظر و حاضر ببيند. سالك با استفاده از عرفان عملي، آنچه بايد به آن عمل كند را درمي يابد و در راه رسيدن به شهود و حقيقت وجود حركت مي كند. داشتن اين حالات براي سالك به معناي دوري از اجتماع نيست. در عرفان اسلامي، عرفا در سلوك معنوي، در اوج بي اعتنايي به دنيا، همچون مردمان ديگر زيست مي كنند و از ثمره زندگي اجتماعي براي تقويت جنبه سلوكي و از دريافت هاي عارفانه خود، براي زندگي اجتماعي شان بهره مي برند. از اين روست كه تشكيل خانواده و روابط صحيح ميان زوجين همواره در سيره پيامبر(ص) و ائمه اطهار (عليهم السّلام)  مورد توجه بوده است و نويسنده در اين مقاله بر آن است تا به اين سوأل پاسخ دهد كه  سلوك معنوي و عرفان عملي چه نقشي در تحكيم روابط زوجين دارد