تأثير انديشۀ وحدت‌ وجود ابن‌ عربي بر ستۀ داعي ‌شيرازي

محيي الدين ابن عربي(560-638هـ) عارف بزرگ اسلامي در سدۀ ششم و هفتم هجري، انديشه هاي خاصي را وارد عرفان اسلامي كرد. بخشي از اين انديشه ها تحت عنوان وحدت وجود، پس از او در بسياري از متون عرفاني صبغۀ ويژه اي دارد. شاه داعي شيرازي(810-870هـ)، شاعر و عارف سدۀ نهم هجري از كساني است كه تأثيرات فراواني از ابن عربي پذيرفته است. او در شرح نسائم گلشن كه بر گلشن راز شيخ محمود شبستري نوشته، به افكار ابن عربي پرداخته است. به علاوه در لابه لاي ديوان غزليات و ستّه اش – به ويژه مثنوي مشاهد- به وفور جوانب فكري ابن عربي، مخصوصاً مسئلۀ وحدت وجود، ديده مي شود. اين پژوهش به روش توصيفي- تحليلي انجام شده و اطلاعات و داده ها با استفاده از فيش جمع آوري شده است. نتيجه پژوهش به خوبي نشان مي دهد كه شاه داعي انديشۀ وحدت وجودي خود را از محيي الدين ابن عربي وام گرفته است و آن را با بهره گيري از تمثيلات و تبيينات خود ساده كرده و آن را به گونۀ ديگري بيان كرده است.