بررسي اثرات مخارج سلامت عمومي بر متغيرهاي كلان اقتصاد در شرايط شيوع يك بيماري همه‌گير: كاربردي از الگوي كينزي جديد

بيماري‏ هاي همه ‏گير، بخش جدايي‏ ناپذير تاريخ جوامع بشري هستند و همواره آثار بلندمدت آنها مورد توجه قرار گرفته است. شيوع ويروس كوويد-19 در اواخر سال 2019 باعث شد تا اقتصاددانان با استفاده از الگوهاي مختلف كه معمولاً بر پايه تعادل جزئي بودند، به بررسي آثار اقتصادي شيوع يك بيماري همه ‏گير بپردازند. در اين مطالعه، با انگيزه درك اثر شيوع يك بيماري همه‏ گير و پاسخ ‏هاي سياستي آن بر شرايط اقتصاد و سلامت، از الگوي تعادل عمومي تصادفي پويا و ديدگاه كينزي‏ جديد استفاده شده است. بررسي توابع عكس ‏العمل متغيرها به تكانه سلامت ناشي از شيوع يك بيماري همه ‏گير، حاكي از كاهش ساعات اشتغال، توليد، مصرف، سرمايه‏ گذاري، وضعيت سلامت و افزايش تورم است. در پاسخ به اين شرايط، افزايش مخارج سلامت عمومي به همگرايي سريع تر متغيرهاي كلان اقتصادي به مقدار شرايط پايدار خود منجر مي‏شود. با توجه به نتايج حاصل از شبيه ‏سازي، پيشنهاد مي ‏گردد كه دولت‌ ها از تجربيات مرتبط با موج اول شيوع بيماري استفاده و خود را به ابزارهاي لازم مجهز كرده تا در زمان قرنطينه اجتماعي موقت نيز از آنها استفاده كنند (مانند توانايي انجام آزمايش‌ ها بر روي بخش بزرگي از جمعيت). توانايي شناسايي افراد آلوده و تحميل قرنطينه ‏هاي شخصي به جاي قرنطينه‏ هاي بي ‏رويه، ركود را كاهش مي ‏دهد. راه حل ديگر براي كنترل يك بيماري همه ‏گير، واكسينه كردن جمعيت انبوه براي دستيابي به ايمني گله‏ اي است. يك برنامه موفق واكسيناسيون، مي‏تواند نياز به سياست ‏هاي سخت ‏گيرانه قرنطينه و قرنطينه اجباري را كاهش دهد. همه اين موارد، مستلزم افزايش مخارج سلامت عمومي است.