پيامدهاي شكستگي ستون فقرات توراسيك و لومبار در اطفال

مقدمه: اين مطالعه با هدف بررسي پيامدهاي راديولوژيكي (دفرميتي) و باليني، متعاقب دو نوع رويكرد درمان طبي و يا درمان جراحي در اطفال مبتلا به تروماي ستون فقرات انجام شد.روش‌ها: در اين مطالعه كه به صورت هم‌گروهي گذشته‌نگر انجام شد، بيماران زير 18 سال مربوط به يك بازه‌ي زماني 13 ساله (1386-1398) كه به علت تروماي ستون فقرات در قسمت‌هاي توراسيك و يا لومبار، در يك مركز تروما، تحت درمان طبي يا جراحي قرار گرفته بودند، مورد بررسي و پيگيري قرار گرفتند. مشخصات دموگرافيك، مكانيسم آسيب، شرايط باليني، راديولوژيك و نوع درمان از پرونده‌هاي پزشكي استخراج شد. در زمان پيگيري بيماران، پس از ارزيابي وضعيت نرولوژيك و تصويربرداري ستون فقرات، مشخصات اوليه و ثانويه‌ي بيماران، مقايسه گرديدند.يافته‌ها: تعداد 79 بيمار با ميانگين سني 3/5 ± 14/36 سال وارد اين مطالعه شدند و بطور ميانگين، تحت پيگيري 36 ماهه قرار گرفتند. شكستگي در 42 بيمار به صورت تك مهره و شايع‌ترين شكل آن كمپرشن بود. نقص عصبي اوليه در 14 درصد بيماران وجود داشته كه 2/6 درصد نقص ناكامل و بقيه تظاهر پاراپلژيك داشتند. درمان در 38 بيمار به صورت جراحي انجام شده بود. بيش از يك سوم بيماران با نقص عصبي در بررسي اوليه، نهايتاً بهبود نرولوژيك داشتند و قادر به انجام فعاليت‌هاي شخصي بدون وابستگي بودند. در زمان پيگيري، 2/53 درصد بيماران داراي اسكوليوز بودند. اسكوليوز در بيماراني كه تحت جراحي قرار گرفته بودند، بيشتر بود. شكستگي در سطوح متعدد با ميزان كمتري كيفوز توراسيك همراه بود.نتيجه‌گيري: به نظر مي‌رسد جهت تصميم درماني، بهتر است آستانه‌ي جراحي بالاتري براي TLICS در نظر گرفته شود.