ارتباط صفات شخصيتي، عوامل جمعيت‌شناسي و مصرف فعلي مواد/ دارو با فرسودگي تحصيلي دانشجويان پزشكي: نقش تعديل ‌كننده‌ي فعاليت فيزيكي

مقدمه: مطالعه‌ي حاضر با هدف تعيين ارتباط صفات شخصيتي، عوامل جمعيت‌شناسي، مصرف فعلي مواد/ دارو و فعاليت فيزيكي با فرسودگي تحصيلي دانشجويان پزشكي، و بررسي نقش تعديل‌كننده‌ي فعاليت فيزيكي در ارتباط ميان صفات شخصيتي و فرسودگي تحصيلي انجام پذيرفت.روش‌ها: در اين مطالعه‌ي مقطعي كه در سال 1398 در شهر زاهدان به مرحله‌ي اجرا درآمد، 400 دانشجوي پزشكي از چهار مقطع علوم پايه، فيزيوپاتولوژي، كارآموزي و كارورزي با روش نمونه‌گيري سهميه‌اي انتخاب شدند و با استفاده از فرم اطلاعات جمعيت‌شناسي، پرسش‌نامه‌ي فعاليت بدني Baecke، پرسش‌نامه‌ي سرشت و منش و پرسش‌نامه‌ي فرسودگي تحصيلي Breso تحت ارزيابي قرار گرفتند. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها نيز از آزمون‌هاي آماري توصيفي و استنباطي (شامل آزمون Kruskal-Wallis، ضريب همبستگي Spearman، و تحليل رگرسيون سلسله‌مراتبي)، بهره گرفته شد.يافته‌ها: در اين مطالعه، 156 مرد و 244 زن شركت داشتند. فراواني كلي مصرف فعلي مواد/ دارو و فرسودگي تحصيلي به‌ترتيب 27/5 و 25/8 درصد گزارش شد. نتايج اين مطالعه نشان داد كه فعاليت‌ فيزيكي، پشتكار و همكاري به‌صورت منفي و سال‌هاي تحصيل در دانشكده‌ي پزشكي، مصرف فعلي مواد/ دارو و نوجويي به‌صورت مثبت با فرسودگي تحصيلي در ارتباط مي‌باشند. همچنين نتايج تحليل رگرسيون نشان داد كه فعاليت ‌فيزيكي در ارتباط ميان نوجويي و فرسودگي تحصيلي نقش تعديل‌كننده دارد.نتيجه‌گيري: به‌نظر مي‌رسد توجه به عواملي همچون تفاوت‌هاي شخصيتي، سال‌هاي تحصيل در دانشكده‌ي پزشكي، مصرف فعلي مواد/ دارو، و همچنين جهت‌گيري به‌سمت فعاليت‌هاي فيزيكي منظم بتواند سهم قابل توجهي در تغيير سطوح فرسودگي تحصيلي دانشجويان پزشكي ايفا نمايد.