تبارشناسي واژه «روح» در زبان هاي سامي با تأكيد بر كاربردهاي آن در قرآن كريم و عهدين

واژه ي «روح» به دليل ارتباط با عالم غيب، امر خلقت، نزول و دريافت وحي و حقيقت وجودي انسان، يكي از كلمات مهم در قرآن كريم و روايات اسلامي به شمار مي آيد. وسعت كاربرد و چند معنايي كلمه «روح» در زبان هاي آفروآسيايي و در كتب عهدين موجب مي گردد كه سير تاريخي تطور معنايي اين كلمه بررسي و با كاربرد آن در قرآن كريم مورد مقايسه قرار گيرد. در اين پژوهش به روش زبان شناسي تاريخي ـ تطبيقي به بررسي ريشه اين واژه در زبان هاي سامي و در متون عهد عتيق و جديد پرداخته شده، مصاديق و وسعت كاربرد آن با ادبيات جاهلي و قرآن كريم مقايسه شده است. نتيجه پژوهش از سامي بودن اصل اين واژه حكايت دارد چرا كه در سه زبان عبري، سرياني و عربي با ساختاري تقريبا مشابه و معاني يكسان آمده است. اصل معناي اين كلمه «جريان و وزيدن» است كه در آن دو عنصر مهم «عامل حيات بودن» و «نشأت از يك مبدأ» نهفته بوده كه با نزول قرآن كريم و سپس اتصال صفت «القُدُس» به آن، دامنه ي معنايي اين واژه محدود شده است.