بررسي امكان توسعه گونه مرتعي Dorema ammoniacum با لحاظ شرايط رويشگاهي و استفاده از مدل آنتروپي حداكثر در بخشي از مراتع خشك استان خراسان جنوبي

اﻣﺮوزه ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻧﻘﺸـﻪ ﭘﺮاﮐﻨﺶ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎ در ﻣﮑﺎن و زﻣﺎن، اﺳـﺎس ﺑﺴـﯿﺎري از ﭘﮋوﻫﺶﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ در راﺳﺘﺎي ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎي اﺻﻼﺣﯽ و اﺣﯿﺎي ﻣﺮاﺗﻊ ﻣﯽﺑﺎﺷﺪ. در اﯾﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر ﺑﺮرﺳﯽ اﻣﮑﺎن ﺗﻮﺳﻌﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺮﺗﻌﯽ وﺷﺎ (Dorema ammoniacum) و ﻣﺪلﺳﺎزي روﯾﺸﮕﺎه ﺑﺎﻟﻘﻮه آن و ﺑﺮرﺳـﯽ ﺑﺮﺧﯽ ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺤﯿﻄﯽ ﻣﺆﺛﺮ ﺑﺮ ﭘﺮاﮐ ﻨﺶ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﮔﯿﺎﻫﯽ در ﺑﺮﺧﯽ از ﻣﺮاﺗﻊ ﺷﻬﺮﺳﺘﺎنﻫﺎي اﺳﺘﺎن ﺧﺮاﺳﺎن ﺟﻨﻮﺑﯽ از ﻣﺪل آﻧﺘﺮوﭘﯽ ﺣﺪاﮐﺜﺮ اﺳـﺘﻔﺎده ﮔﺮدﯾﺪ. داده ﻫﺎي ﺣﻀـﻮر ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از GPS و ﺳﯿﺴﺘﻢ اﻃﻼﻋﺎت ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ در ﻣﻨﻄﻘﻪ ﻣﻮرد ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺛﺒﺖ ﺷـﺪ. 9 ﻻﯾﻪ اﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺷـﺎﻣﻞ ﻻﯾﻪ ﻫﺎي ﻣﺤﯿﻄﯽ ﺳﻨﮓﺷﻨﺎﺳﯽ، ارﺗﻔﺎع از ﺳﻄﺢ درﯾﺎ، درﺻﺪ ﺷﯿﺐ ﺳﻄﺢ زﻣﯿﻦ، ﺟﻬﺖ ﺷﯿﺐ، ﺷﺎﺧﺺ رﻃﻮﺑﺖ ﺗﻮﭘﻮﮔﺮاﻓﯽ، ﺷﺎﺧﺺ ﻧﺮﻣﺎلﺷﺪه ﺗﻔﺎوت ﭘﻮﺷﺶﮔﯿﺎﻫﯽ، دﻣﺎي ﺳﻄﺢ زﻣﯿﻦ و ﻣﺘﻮﺳﻂ ﺑﺎرﻧﺪﮔﯽ و درﺟﻪ ﺣﺮارت ﺳﺎﻟﯿﺎﻧﻪ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮارﮔﺮﻓﺘﻨﺪ. ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آﻧﺘﺮوﭘﯽ ﺣﺪاﮐﺜﺮ راﺑﻄﻪ ﻣﯿﺎن رﺧﺪاد ﮔﻮﻧﻪ و ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺤﯿﻄﯽ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮔﺮدﯾﺪ و ﮔﺴﺘﺮه روﯾﺸﯽ ﮔﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻧﻘﺸﻪ ﻧﻤﺎﯾﺶ دادهﺷـﺪ. ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻧﺸـﺎن داد ﮔﻮﻧﻪ ﮔﯿﺎﻫﯽ وﺷـﺎ در ﻣﺤﺪوده ارﺗﻔﺎﻋﯽ 1017 ﺗﺎ 1933 ﻣﺘﺮ ﺑﺎ درﺟﻪ ﺣﺮارت ﺳﺎﻟﯿﺎﻧﻪ 13/96ﺗﺎ 15/17 درﺟﻪ ﺳـﺎﻧﺘﯽ ﮔﺮاد، ﻣﺘﻮﺳـﻂ ﺑﺎرﻧﺪﮔﯽ 112 ﺗﺎ 131 ﻣﯿﻠﯽﻣﺘﺮ درﺳـﺎل و ﻣﺤﺪوده ﺷـﯿﺐ 0-14 درﺻﺪ از اﻣﮑﺎن و اﺣﺘﻤﺎل رﺧﺪاد ﺑﯿﺸﺘﺮي ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﮔﺴﺘﺮه روﯾﺸﯽ اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ ﻋﺎﻣﻞ ﻣﺤﯿﻄﯽ دﻣﺎي ﺳﻄﺢ زﻣﯿﻦ در ﻣﺤﺪوده 4- ﺗﺎ 10 درﺟﻪ ﺳﺎﻧﺘﯽﮔﺮاد، ﺑﯿﺸـــﺘﺮﯾﻦ ﻣﻘﺪار اﺳـــﺖ و ﻣﺪل آﻧﺘﺮوﭘﯽ ﺣﺪاﮐﺜﺮ ﺑﺮاي ﮔﻮﻧﻪDorema ammoniacum ﺑﺎ AUC ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﺎ 92 درﺻـــﺪ از ﻋﻤﻠﮑﺮد ﺑﺎﻻﯾﯽ در ﭘﯿﺶﺑﯿﻨﯽ رﺧﺪاد ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺮﺧﻮردار اﺳـﺖ . ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﻣﯽﮔﺮدد در راﺳﺘﺎي اﺣﯿﺎي ﺑﯿﻮﻟﻮژﯾﮏ ﻣﺮاﺗﻊ و ﭘﺘﺎﻧﺴﯿﻞ ﺳﻨﺠﯽ ﮔﻮﻧﻪﻫﺎي ﺑﻮﻣﯽ و ﺳﺎزﮔﺎر ﺑﺎ ﺷﺮاﯾﻂ اﺳﺘﺎن ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار ﮔﯿﺮد.