ارزيابي آسايش حرارتي فضاي باز در فرم‌هاي مختلف حياط در مقياس همسايگي نمونه موردي: اقليم سرد و نيمه خشك سبزوار

آسايش حرارتي در فضاهاي باز شهري و مجتمع͏هاي مسكوني نقش مهمي در سلامت عابران و استفاده كنندگان دارد. حياط‌ها به عنوان اصلاح͏كننده‌هاي خرد اقليمي و به عنوان يك فضاي باز مشترك بين معماري و مقياس شهري، ‌ به عنوان يك استراتژي غيرفعال مناسب براي افزايش آسايش حرارتي و كاهش مصرف انرژي ساختمان‌ها مي‌توانند عمل كنند. بنابراين، مي͏توان اثر تلطيف حياط‌ها در آب و هواي غالب تابستان و زمستان مورد بررسي قرار͏گيرد. در اين پژوهش، با انتخاب يك واحد همسايگي در شهر سبزوار، اثر فرم‌هاي مختلف حياط با تغيير در دهانه‌هاي بازشو بر آسايش حرارتي و عوامل اقليمي، با استفاده از نرم‌افزار  Envi-metارزيابي مي‌شود. بدين منظور، دهانه‌هاي بازشو در فرم‌هاي حياط مركزي منقطع، حياط مركزي محصور و حياط U شكل به عنوان متغيرهاي مورد بررسي قرار مي‌گيرند و آسايش حرارتي فضاي باز با شاخص͏هاي UTCI و PET مقايسه مي‌شود. نتايج نشان ‌مي‌دهند كه حياط مركزي محصور، فرم محافظت شده‌‌تري در مقابل باد و تابش در اين اقليم سرد و نيمه خشك ‌است و از نظر آسايش حرارتي، در شاخص‌هاي UTCI   وPET  به ترتيب، 88/4 و 73/7 درجه سانتيگراد در انقلاب تابستاني و 01/4 و 28/1 درجه سانتيگراد در انقلاب زمستاني نسبت به حياط U شكل نزديك͏تر به محدوده آسايش حرارتي است.