معنا‌‌شناسي واژۀ «صلح» در قرآن كريم با تكيه بر روابط هم‌ نشيني و جانشيني

واژۀ صلح يكي از مفاهيم بنيادين در قرآن كريم به شمار مي رود. لذا بررسي واژه ي صلح در دامنه ي علم  معنا شناسي وگونه شناسي مفهومي صلح و مشتقات آن، اهميت بسياري دارد.به عبارتي ديگر ، بررسي معناي واژگان قرآني با كمك علوم ديگر(بررسي ميان رشته اي ) فرصتي براي كنكاش بيشتر محتواي معارف الهي است. بر اساس همين ضرورت سوال اصلي پژوهش اين است كه صلح در قرآن كريم با چه واژگاني جانشيني معنايي و با كدام كلمات هم نشيني دارد؟ در اين تحقيق با بهره مندي از دو روش تحليل محتوا و معناشناسي زباني ، مفهوم صلح از ديدگاه قرآن كريم و به عبارت ديگر «صلح قرآني » مورد بررسي قرار گرفت و مشخص شد واژه ي صلح در قرآن كريم تنها در تقابل معنايي با جنگ قرار ندارد  بلكه در معاني ترميم روابط اجتماعي وخانوادگي (اصلاح )، رفع فساد ، دوري از گمراهي ، شايسته بودن عمل و عدم مخالفت با خدا و فرستادگان او نيز كاربرد معنايي دارد .و با مفاهيم : ايمان، عمل ، تقوي ، جنت و توبه ، داراي رابطه معنايي هم نشيني ؛ و با واژه هاي سلم ، امنيت ، خير و حسن داراي رابطه ي معنايي جانشيني است .